Ο ΧΥΤΑ Σχιστού λειτουργεί σε περιοχή με έντονα καρστικά και ασβεστολιθικά χαρακτηριστικά, ικανά να επιταχύνουν τη μεταφορά ρυπαντικών φορτίων στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα. Στραγγίσματα (leachate) που προκύπτουν από την αποσύνθεση απορριμμάτων περιέχουν μίγματα αλάτων, αμμωνιακού αζώτου, διαλυτών οργανικών ενώσεων, και βαρέων μετάλλων — συστατικά ικανά να προκαλέσουν μακροχρόνια υποβάθμιση των υπόγειων υδατικών πόρων.

Ο συγγραφέας ήταν παρών  σε εργασίες απορρύπανσης που ξεκίνησαν και συνεχίζονται τους τελευταίους μήνες· σύμφωνα με την επιτόπια παρατήρηση, τα έργα αυτά χρηματοδοτούνται από πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περιλαμβάνουν άντληση – επεξεργασία μολυσμένων υπόγειων νερών μέσω περιφερειακών γεωτρήσεων. 

Γεωλογία και Υδρογεωλογία της περιοχής

Η ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει ασβεστολιθικούς σχηματισμούς με καρστική διάβρωση, καθώς και ρήγματα που δημιουργούν άμεσες πορείες μεταφοράς νερού. Τα χαρακτηριστικά αυτά αυξάνουν την τρωτότητα του υδροφορέα σε επιφανειακές πηγές ρύπανσης. Η ύπαρξη τοπικών αργιλικών ζωνών προσφέρει περιορισμένη φυσική προστασία και δεν επαρκεί ως αξιόπιστος φυσικός φραγμός απέναντι σε εκτεταμένα στραγγίσματα.

Χαρακτηριστικά στραγγισμάτων και επιπτώσεις

Τα δείγματα στραγγισμάτων από παρόμοιες εγκαταστάσεις περιέχουν: υψηλό BOD/COD, αμμωνιακά ιόντα, υψηλές συγκεντρώσεις ουσιών όπως Cr, Pb, Ni σε ορισμένες περιπτώσεις, καθώς και μικροβιολογικούς ρυπαντές. Η εισαγωγή τέτοιων μιγμάτων στον υδροφόρο έχει ως αποτέλεσμα:

-Αύξηση συγκεντρώσεων νιτρικών / αμμωνιακού αζώτου σε γεωτρήσεις παρακολούθησης.

-Δυνατότητα βιογενούς και χημικού μετασχηματισμού ρύπων εντός του κορεσμένου ζώντος, που καθυστερεί την ανάκτηση.

-Μακροχρόνιες συνέπειες στην ποιότητα νερού άρδευσης και πόσιμου, σε περίπτωση σύνδεσης με διανεμητικά δίκτυα.

Παρεμβάσεις απορρύπανσης — τεχνικές και εμπειρικά δεδομένα

Οι παρεμβάσεις που εφαρμόζονται συνήθως περιλαμβάνουν:

-Γεωτρήσεις απάντλησης (remediation wells) για ελεγχόμενη άντληση μολυσμένου νερού.

-Συστήματα επεξεργασίας άντλησης (προκαταρκτική συλλογή, φυσικοχημική επεξεργασία, βιολογικά φίλτρα, μονάδες προσρόφησης/ιοντοανταλλαγής, εξειδικευμένα φίλτρα για βαρέα μέταλλα).

-Παρακολούθηση χρονοσειρών μέσω δικτύου γεωτρήσεων παρακολούθησης για εκτίμηση της μεταβολής συγκεντρώσεων.

Βάσει επιτόπιας παρατήρησης του συγγραφέα, οι τρέχουσες εργασίες στο Σχιστό περιλαμβάνουν άντληση/καθαρισμό μέσω περιφερειακών γεωτρήσεων και συνεχή δειγματοληψία — ωστόσο, τα αρχικά δείγματα μετρήσεων δείχνουν βραδεία πτώση συγκεντρώσεων και σημαντική χρονική υστέρηση στην ανάκτηση των δεικτών ποιότητας. Αυτό συμφωνεί με τη διεθνή εμπειρία όπου η «pump-and-treat» προσέγγιση σε πολυφασματικούς μολυσμένους υδροφορείς είναι αργή και δαπανηρή.

Χρόνος αποκατάστασης — τεχνικά εμπόδια

Έχοντας υπόψη τη φύση των ρυπαντών και την υδρογεωλογία, αναμένεται μακρά περίοδος έως ότου οι συγκεντρώσεις επανέλθουν σε ασφαλή όρια — εάν αυτό είναι εφικτό χωρίς επανειλημμένη άντληση/σταθερή επεξεργασία. Παράγοντες που επιμηκύνουν τον χρόνο:

-Αποθεματικότητα ρύπων σε μη-κορεσμένα/κορεσμένα στρώματα.

-Αναδιανομή ρυπαντών λόγω διαφορικών ροών και καρστικών διαύλων.

-Επανατροφές/επαναφόρτιση από δεξαμενές απορριμμάτων ή σημεία εισροής.

Προτάσεις για έρευνα και πολιτική

1. Δημοσίευση και διαφάνεια: άμεση δημοσιοποίηση τεχνικών δελτίων έργου, προϋπολογισμού και χρονοδιαγράμματος (ιδιαίτερα εάν υπάρχει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση).

2. Μακροχρόνια χρονοσειρά δειγματοληψίας: δειγματοληψία σε σταθερό δίκτυο γεωτρήσεων με κοινό πρωτόκολλο ανάλυσης.

3. Συνδυαστικές τεχνολογίες: αξιολόγηση υβριδικών συστημάτων (βιο-επεξεργασία + φυσικοχημική προσρόφηση) και πιλοτικές δοκιμές ειδικών προσροφητικών υλικών (ζεόλιθοι, κόμποστ-φιλτρά).

4. Μακροοικονομική αξιολόγηση: κόστος-όφελος σε βάθος χρόνου της συνεχούς άντλησης έναντι εναλλακτικών λύσεων.

5. Εμπλοκή επιστημονικής κοινότητας: ανεξάρτητοι έλεγχοι και δημοσίευση δεδομένων σε ανοικτά αποθετήρια.

Συμπεράσματα

Η εμπειρική εικόνα του Σχιστού — σε συνδυασμό με την ευρύτερη βιβλιογραφία για απορρύπανση σε καρστικά συστήματα — δείχνει ότι ακόμη και με χρηματοδότηση και ενεργές παρεμβάσεις, η αποκατάσταση των υπόγειων υδροφορέων είναι μια αργή, δαπανηρή και τεχνικά απαιτητική διαδικασία. Η διαφάνεια, η τεκμηρίωση των δράσεων και η συμμετοχή ανεξάρτητων φορέων είναι απαραίτητα στοιχεία για να εξασφαλιστεί η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων.

Γράφει ο Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.
Πρώην Αντιπρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ Πελ. & Δ. Ελλάδος

Το άρθρο Ρύπανση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα από τον ΧΥΤΑ Σχιστού εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Γιατί η απόφαση είναι σκανδαλώδης

Η ίδια η ΑΕΠΟ αναγνωρίζει ότι το έργο χωροθετείται εντός της περιοχής Natura 2000 (GR2110006 «Κοιλάδα Αχελώου και Όρη Βάλτου»), σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας για σπάνια είδη ορνιθοπανίδας. Παρ’ όλα αυτά, το Υπουργείο παρουσιάζει την κατάκλυση δασών, γης και βιοτόπων ως «αναβάθμιση» και «ανάπτυξη».

Οι αρνητικές γνωμοδοτήσεις κρίσιμων φορέων – Περιφέρειας Ηπείρου, Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, Δήμων Γ. Καραϊσκάκη και Αμφιλοχίας, Διευθύνσεων Δασών και Υδάτων, ΟΦΥΠΕΚΑ – αγνοήθηκαν. Αντί το κράτος να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον, έδρασε σαν διεκπεραιωτής των αιτημάτων μιας ιδιωτικής εταιρείας.

Τοπικές λιχουδιές

Περαιτέρω, πολλές υπηρεσίες δήλωσαν ότι «αδυνατούν να γνωμοδοτήσουν» λόγω ελλείψεων στη μελέτη. Αντί να απαιτηθούν ουσιαστικές διορθώσεις, η Κυβέρνηση προχώρησε κανονικά, επιλέγοντας να αγνοήσει τα ίδια της τα πρωτόκολλα. Οι πολίτες που συμμετείχαν στη διαβούλευση και είπαν ένα ηχηρό «όχι» αντιμετωπίστηκαν σαν εμπόδιο που έπρεπε να παρακαμφθεί.

Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί ότι ο Αχελώος βρίσκεται ήδη σε κατάσταση υδροηλεκτρικού κορεσμού. Σήμερα λειτουργούν πέντε μεγάλα φράγματα (Καστράκι, Κρεμαστά, Στράτος Ι και ΙΙ, Δαφνοζωνάρα ) και δύο ακόμη βρίσκονται υπό κατασκευή ή αδειοδότηση (Συκιά, και Μεσοχώρα). Είναι αδιανόητο να συνεχίζεται αυτή η αλυσίδα καταστροφής ενός μοναδικού ποταμιού, που έχει μετατραπεί σε ενεργειακό πειραματόζωο, αγνοώντας τις αρχές της αειφορίας και της ισόρροπης διαχείρισης των υδάτων.

Και βέβαια, η στάση του Δήμου Αργιθέας δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη: ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των παραποτάμιων κατοίκων είπε «όχι», ο Δήμος γνωμοδότησε «ναι». Υπέρ ποίων συμφερόντων; Με ποια ανταλλάγματα; Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει για να υπογράφει την καταδίκη του τόπου αλλά για να προστατεύει την κοινωνία.

Γιατί δεν πρέπει να κατασκευαστεί το φράγμα

Το έργο δεν φέρνει ανάπτυξη· φέρνει καταστροφή.

·         Οι κάτοικοι δεν κερδίζουν τίποτα. Αντίθετα, θα χάσουν γη, χωράφια, περιουσίες, μνήμες και το φυσικό τους περιβάλλον.

·         Η «αναβάθμιση οδικού δικτύου» είναι κοροϊδία. Δεν πρόκειται για αυτοκινητόδρομους ή σοβαρές συνδέσεις αλλά για εργοταξιακούς δρόμους που θα εξυπηρετούν μόνο την εταιρεία.

·         Ενεργειακά το έργο είναι ασύμφορο. Η απόδοση δεν δικαιολογεί την τεράστια περιβαλλοντική ζημιά. Αντί για φαραωνικά φράγματα, η χώρα χρειάζεται αποκεντρωμένες ΑΠΕ, με σεβασμό στο τοπίο και στην κοινωνία.

·         Οι φυσικές άμυνες χάνονται. Το φράγμα δεν θα προστατεύσει από πλημμύρες· αντίθετα, καταστρέφει την ισορροπία της κοίτης και αυξάνει τους κινδύνους για τις τοπικές κοινότητες.

Πώς πρέπει να αναπτυχθεί η Κοιλάδα του Αχελώου

Η Κοιλάδα του Αχελώου δεν έχει ανάγκη από τσιμέντο αλλά από όραμα. Ένα σχέδιο που θα στηρίζεται στη μοναδικότητα του τόπου:

·         Στα πέτρινα γεφύρια, στα αρχαία μνημεία, τα βυζαντινά μνημεία και τα μοναστήρια, που μπορούν να γίνουν κόμβοι πολιτιστικών διαδρομών.

·         Στις όμορφες παραλίες του Αχελώου, που έκαναν γνωστή την περιοχή σε όλη την Ελλάδα και μπορούν να αποτελέσουν κέντρο ήπιου τουρισμού.

·         Στα βουνά, τα φαράγγια και τα δάση, που προσφέρονται για πεζοπορικό τουρισμό, αθλητικές δραστηριότητες και περιβαλλοντική εκπαίδευση.

·         Στην αγροδιατροφική ταυτότητα της περιοχής, με αμπελώνες, μελισσοκομία και τοπικά προϊόντα, που μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και εισόδημα.

·         Στην καινοτομία: σύγχρονα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγροδιατροφικής έρευνας και πράσινης τεχνολογίας που θα κρατήσουν τους νέους στον τόπο τους.

Αυτό είναι το μέλλον που αξίζει στην Κοιλάδα· ένα μέλλον που θα αναδεικνύει τη φύση, την ιστορία και τους ανθρώπους της. Ένα μέλλον που θα χτίζεται πάνω στη ζωή, όχι στην καταστροφή.

Η Πρωτοβουλία θα προσφύγει άμεσα στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα κινητοποιήσει πολίτες, φορείς, την επιστημονική κοινότητα, τα κόμματα και τις οικολογικές οργανώσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ο Αχελώος και η Κοιλάδα του δεν είναι ιδιοκτησία εταιρειών ούτε καμίας κυβέρνησης. Είναι το ποτάμι της ζωής μας, η ψυχή του τόπου μας. Και αυτή την ψυχή δεν θα την αφήσουμε να την πνίξουν κάτω από το τσιμέντο.

«Καλούμε κάθε πολίτη, κάθε φορέα, κάθε συλλογικότητα, κόμμα ή οικολογική οργάνωση να σταθεί στο πλευρό μας. Η Κοιλάδα του Αχελώου δεν είναι υπόθεση ενός χωριού ή μιας περιοχής· είναι υπόθεση όλης της Ελλάδας. Αν χαθεί, χάνεται μαζί του ένα κομμάτι της ιστορίας, της φύσης και της ψυχής μας. Σήμερα είναι η Κοιλάδα του Αχελώου· αύριο μπορεί να είναι ο τόπος του καθενός μας. Μην αφήσουμε το έγκλημα να ολοκληρωθεί» καταλήγει.

Πηγή: www.epiruspost.gr

Το άρθρο Σφοδρές αντιδράσεις και προσφυγή στο ΣτΕ για το υδροηλεκτρικό στο Αυλάκι. εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, ο ίδιος ο Περιφερειάρχης αποδέχεται έναν σχεδιασμό που αντί να μειώνει τα απορρίμματα, τα μετατρέπει σε καύσιμη ύλη. Ακόμη πιο επισφαλής και ασύμβατη επιστημονικά, είναι η στάση του Δημάρχου Καλαμάτας, που με την “υπογραφή” του στο Ευρωπαϊκό Κλιματικό Συμβόλαιο, δεσμεύτηκε ότι η πόλη θα είναι μία από τις 100 κλιματικά ουδέτερες της Ευρώπης έως το 2030. Και σήμερα, μην αντιδρώντας τον σχεδιασμό καύσης, ανατρέπει αυτόν τον στόχο, όχι μόνο για την Καλαμάτα αλλά και για τη θέση της σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, μια και εκπομπές αερίων ρύπων και συγκεκριμένα CO₂ δεν επιτρέπονται.

Η καύση RDF/SRF σημαίνει εκπομπές CO₂, οι οποίες ακυρώνουν κάθε κλιματική δέσμευση. Σημαίνει ότι αντί να περιορίσουμε τα απορρίμματα με πρόληψη και ανακύκλωση, θα εξασφαλίζουμε πάντα αρκετά για να «ταΐζουμε» τους κλιβάνους και τους εργολάβους. Και βέβαια, σημαίνει πολυετείς συμβάσεις με υψηλό κόστος για τους δήμους και τελικά, για τους πολίτες.

Η Ευρωπαϊκή ιεράρχηση αποβλήτων είναι πολύ σαφής. Πρώτα η πρόληψη, μετά η επαναχρησιμοποίηση, έπειτα η ανακύκλωση. Η καύση βρίσκεται χαμηλότερα, σχεδόν στον πάτο. Όποιος τη βαφτίζει «καθαρή λύση», παραπλανά.      

Απέναντι σε αυτή την ανατροπή, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.  Υποχρεωτική διαλογή στην πηγή, με χωριστή συλλογή βιοαποβλήτων, ανακυκλώσιμων και ειδικών ρευμάτων.

Στη συνέχεια, το υπόλειμμα, μετά από ανάκτηση υλικών, να καταλήγει μόνο σε ΧΥΤΥ, αδρανοποιημένο και ασφαλές ή σε χρήση χώρων πλήρωσης που απαιτούν εξομάλυνση του αναγλύφου. Ακολουθεί η θέσπιση δεσμευτικών στόχων, τουλάχιστον 65% ανακύκλωση και κομποστοποίηση έως το 2030.

Τέλος, στην κλιματική αλλαγή που ξοδεύονται εκατομμύρια ευρώ δεν είναι δυνατόν να θερμαίνουμε το ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον του τόπου μας και ειδικά της ευρύτερης περιοχής του λεκανοπεδίου της Τρίπολης μετά και την γνώση που αποκτήσαμε από τη λειτουργία των λιγνιτικών μονάδων στην Μεγαλόπολη.

Αυτή πρέπει να είναι η πραγματική περιβαλλοντική πολιτική του 21ου αιώνα. Όχι νέες «πυρές» μεταμφιεσμένες σε εργοστάσια «ενεργειακής αξιοποίησης». Η Πελοπόννησος δεν πρέπει να γίνει ο καυστήρας της χώρας.  

Μιχάλης Αντωνόπουλος

Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος

Το άρθρο Η καύση απορριμμάτων στην Τρίπολη ακυρώνει το Κλιματικό Συμβόλαιο της Καλαμάτας, των 100 Ευρωπαϊκών πόλεων για το 2030. εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

1. Δημήτρης ΖΑΡΡΗΣ

2. Χριστίνα ΦΙΛΙΠΠΑ

Το ρ. Ποδονίφτη είναι ένα κατακερματισμένο, τόσο υδρολογικά όσο και οικολογικά, ρέμα με τις συνεχείς μεταβολές της κοίτης από ελεύθερο, φυσικό σε καλυμμένο, διευθετημένο ρέμα. Ο κατακερματισμός αυτός αναιρεί την οικολογική ενότητα του ρέματος, το οποίο αποτελεί ενδιαίτημα σημαντικής ιχθουπανίδας και ορνιθοπανίδας, και καταστρατηγεί τη λειτουργία του ρέματος ως άξονα αντιπλημμυρικής προστασίας της ευρύτερης περιοχής. Θεωρούμε επομένως ότι η αποκατάσταση της οικολογικής ενότητας του ρέματος με αποκατάσταση της ανοιχτής, φυσικής διατομής σε περισσότερα ενιαία τμήματα θα ήταν αντικείμενο μια μελέτης οριοθέτησης – διευθέτησης προσαρμοσμένης στα ευρωπαϊκά πρότυπα περί της αποκάλυψης των καλυμμένων ρεμάτων και την αποκατάσταση της φύσης, ιδιαίτερα εντός του αστικού ιστού.

Στα θετικά σημεία της μελέτης είναι η απόδοση χώρου στη διατομή του ρέματος ακριβώς ανάντη από τη γέφυρα της οδού Χαλκίδος στο αριστερό (κατά τη φορά της ροής) πρανές, αν και η ΜΠΕ παραπέμπει στην Αρχιτεκτονική Μελέτη, η οποία δεν επισυνάπτεται ούτε περιγράφεται στη ΜΠΕ. Σε κάθε περίπτωση είναι θετικό από μόνο του στοιχείο της διαμόρφωσης, με την προϋπόθεση να τοποθετηθούν αποκλειστικά φυσικά υλικά (τα συρματοκιβώτια δεν θεωρούνται φυσικά υλικά). Θετικό επίσης η διατήρηση της φυσικής κοίτης του ρ. Ποδονίφτη στο επίμαχο τμήμα (από την προηγούμενη Απόφαση του ΣτΕ) από γέφυρα οδού Χαλκίδος (Χ.Θ.1+207) έως την οδό Εράτωνος (Χ.Θ. 1+993) σε μήκος 600m περίπου. Το μήκος αυτό δεν είναι ενιαίο αλλά διακόπτεται από τις διευθετήσεις για την εκνέου κατασκευή των γεφυρών με διατομή επενδεδυμένη από σκυρόδεμα ακόμα και στον πυθμένα, όπως επίσης για το τμήμα από 1+616 έως 1+689 δεν παραμένει φυσικό καθώς το αριστερό πρανές διευθετείται με στρώμνες συρματοκιβωτίων. Σε αυτό το τμήμα, θα μπορούσε όλο το αριστερό πρανές μέχρι την οδό Επικλέους να αποδοθεί στην κοίτη του ρέματος χωρίς να απαιτηθεί η διευθέτηση με στρώμνες συρματοκιβωτίων.

Επιπροσθέτως σε αυτό το τμήμα, η γραμμή οριοθέτησης (από Σημείο Α44 έως Α50) επί της οδού Επικλέους (στο αριστερό πρανές) έχει χαραχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να θεωρεί εκτός ρέματος τις προδήλως αυθαίρετες κατασκευές στο τμήμα της οδού προς το πρανές του ρέματος. Εφόσον γινόταν απαλλοτρίωση των ιδιοκτησιών αυτών και ένταξη του πρανούς στην κοίτη του ρέματος τότε, ενδεχομένως, να μην υπήρχε στένωση του ρέματος και επομένως να μην υπήρχε η ανάγκη για τα τεχνικά έργα στήριξης της κοίτης περί των γεφυρών των οδών Μεγακλέους και Ελ. Βενιζέλου.

Τέλος από τη μελέτη διατηρείται το τεχνικό έργο από συρματοκιβώτια που καταλαμβάνει όλο το δεξιό πρανές στην έξοδο του καλυμμένου τμήματος στην οδό Εράτωνος (από Χ.Θ. 2+030 έως 1+995m περίπου – μήκος 35 m περίπου) το οποίο κατασκευάστηκε από την Περιφέρεια Αττικής και είχε χαρακτήρα προσωρινού έργου. Σε αυτό το τμήμα, δηλαδή από την έξοδο του καλυμμένου τμήματος έως τη Χ.Θ. 1+800, θα μπορούσε με την κατάλληλη διαμόρφωση και εκβάθυνση της κοίτης, να κατασκευαστεί λεκάνη ανάσχεσης των πλημμυρικών παροχών διαμορφώνοντας έναν τεχνητό υγρότοπο στην περιοχή. Επίσης θα ήταν δυνατό να αποκαλυφθεί και να απαναφυσικοποιηθεί με βλάστηση το καλυμμένο τμήμα του ρ. Ποδονίφτη από τη Χ.Θ. 2+270 έως τη Χ.Θ. 2+030, ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία ανοιχτή κοίτη από

τη γέφυρα της οδού Παπαναστασίου (Χ.Θ. 2+480) έως τη Γέφυρα της οδού Χαλκίδος (Χ.Θ. 1+210), δηλαδή για μήκος 1370m. Με αυτόν τον τρόπο θα ήταν εφικτή η χρήση της αποθήκευσης της διατομής για τη μείωση της πλημμυρικής αιχμής αλλά και της κινητικής ενέργειας για τη μείωση των διαβρώσεων. Για τη διαμόρφωση των διευθετήσεων της κοίτης θα ήταν εφικτή η χρήση είτε φυσικών υλικών (π.χ. κορμοπλέγματα) είτε νέων υλικών (π.χ. γεωκυψέλες) οι οποίες θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη υφιστάμενη βλάστηση.

Εικόνα 1: Δυνατότητα διαμόρφωσης πλήρους και ενιαίας ανοιχτής διατομής για μήκος 1400m περίπου με σκοπό την περιβαλλοντική ανάδειξη του ρέματος. 

Επίσης δεν έχει προταθεί καμία στρατηγική μείωσης της πλημμυρικής παροχής της λεκάνης απορροής με λύσεις βασισμένες στη φύση. Καταρχάς δεν διερευνήθηκαν διατάξεις ανάσχεσης στο ορεινό τμήμα της λεκάνης απορροής στην Πεντέλη, γεγονός που το θεωρούμε σημαντικό μεινέκτημα. Έπειτα δεν δρομολογούνται καθόλου λύσεις βασισμένες στη φύση στα αστικά τμήματα της λεκάνης απορροής με τη χρήση μεθόδων που περιγράφονται σε μια σειρά από εγχειρίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτά τα έργα περιλαμβάνονται οι κήποι βροχής, τα γραμμικά στοιχεία διήθησης, οι υπόγειες δεξαμενές διήθησης/αποθήκευσης. Θεωρείται πιθανό ότι η χρήση των μεθόδων αυτών θα είναι σε θέση να μειώσουν αισθητά την απροχή αιχμής για περίοδο επαναφοράς 50ετίας.

Επίσης, σε αντιστοιχία με τα παραπάνω, θα μπορούσαν να κατασκευαστούν δύο έργα τα οποία εντάσσονται στη λογική των λύσεων βασισμένων στη φύση για την αύξηση της αποθήκεσυης εντός της κοίτης.

Το πρώτο έργο αφορά στην κοίτη του ρ. Ποδονίφτη ανάντη του υπόψη τμήματος όπου για λίγες δεκάδες μέτρα η κοίτη είναι ανοιχτή, επενδεδυμένη με σκυρόδεμα (Εικόνα 1). Στο τμήμα αυτό το ύψος της κοίτης είναι αρκετά μεγάλο και δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ κίνδυνος πλημμύρας.

Εικόνα 2: Υφιστάμενη μορφή της κοίτης του ρ. Ποδονίφτη (όψη προς τα κατάντη) ανάντη του υπόψη τμήματος προς διευθέτηση.

Στο τμήμα αυτό θα μπορούσε να καθαιρεθεί το τμήμα του σκυροδέματος στην πλημμυρική κοίτη και να φυτευτεί με υψηλά δέντρα και ποώδη βλάστηση. Σκοπός της παρέμβασης είναι να αυξηθεί η αποθήκευση της κοίτης στην πλημμυρική παροχή, ώστε να καθυστερήσει η άφιξη της αιχμής στο κατάντη υπόψη τμήμα. Η φύτευση του τμήματος αυτό (όπως φαίνεται στην Εικόνα 6) θα αυξήσει το βάθος ροής χωρίς όμως κίνδυνο υπερχείλισης λόγω του σημαντικού βάθος της διατομής. Η παρέμβαση αυτή θα μπορούσε να συνοδευτεί και με την κατασκευή αναβαθμών ανάσχεσης.

Εικόνα 3: Πρόταση διευθέτησης της ανάντη κοίτης του υπόψη τμήματος με σκοπό τη μείωση της πλημμυρικής αιχμής κατάντη στο υπόψη τμήμα του ρ. Ποδονίφτη.

Το δεύτερο έργο αφορά στην αρχή του διευθετούμενου τμήματος δηλαδή την έξοδο του ανάντη κλειστού τμήματος επί της γέφυρας της οδού Εράτωνος. Στο τμήμα αυτό θα μπορούσε (αφού καθαιρεθεί το προσφάτως κατασκευασμένο τοιχείο από συρματοκιβώτια) να δημιουργηθεί, με εκσκαφή της διατομής, μια λεκάνη κατακράτησης/εκτόνωσης και η διερχόμενη παροχή να εκρέει προς το υπόψη τμήμα με μικρότερη παροχή αιχμής. Μια γενικά διάταξη των έργων παρουσιάζεται στην Εικόνα 3.

Εικόνα 4: Γενική διάταξη έργων στην αρχή του διευθετούμενου τμήματος με κατασκευή λεκάνης κατακράτησης / αναρρύθμισης.

Τέλος θεωρούμε ότι θα ήταν εφικτή η αποκάλυψη του ρέματος στη Φιλοθέη που τώρα είναι καλυμμένο.

Συμπερασματικά θεωρούμε ότι η μελέτη αυτή αποτελεί μια χαμένη ευκαιρία για την αποκατάσταση του ρ. Ποδονίφτη με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσει ένα θύλακα βιοποικιλότητας και φορέα αντιπλημμυρικής προστασίας εντός του αστικού ιστού ταυτόχρονα αναδεικνύνοντας την πολύ σημαντική περιβαλλοντική αξία του ρέματος. Η μελέτη είναι της ελάχιστης προσδοκίας, αντί να θέτει ένα όραμα για την περιοχή, διαχειρίζεται το θέμα με το πλέον «ρηχό» τρόπο το οποίο δεν συνάδει με την αξία του διακυβεύματος. Με άλλα λόγια η μελέτη:

1. Δεν εντάσσει τα ανάντη αντιπλημμυρικά – αντιδιαβρωτικά έργα του ορεινού όγκου της Πεντέλης στον σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας.
2. Δεν ενοποιεί το ρέμα δημιουργώντας μεγαλύτερα μήκη ενιαίας υδρομορφολογίας της κοίτης με δημιουργία ανοιχτής, φυσικής κοίτης για την ανάδειξη της περιβαλλοντικής σημασίας του ρέματος ως πολύτιμου θύλακα βιοποικιλότητας.
3. Δεν εντάσσει τις λύσεις βασισμένες στη φύση ούτε στη διαμόρφωση της διατομής του ρέματος ούτε στη στρατηγική μείωσης των απορροών που κατευθύνεται στο ρέμα σε περιόδους έντονων βροχοπτώσεων από τη λεκάνη απορροής ούτε επίσης εντάσσει ελεύθερους, ανοιχτούς χώρους (π.χ. πάρκο Προμπονά) στη διαμόρφωση της κοίτης. Στο κείμενο αυτό παρουσιάζονται δύο προτάσεις στο πλαίσιο των λύσεων βασισμένων στη φύση εντός της κοίτης.
4. Διατηρεί κατά βάση τις αυθαίρετες κατασκευές, εξαιρώντας τις από τη γραμμή της προτεινόμενης οριοθέτησης, χωρίς να αποδίδει, όχι μόνο την ίδια την κατασκευή αλλά και όλο το διαμορφωμένο τμήμα (μπάζωμα), στην ενεργή διατομή του ρέματος.
5. Διατηρεί κατασκευές οι οποίες κατασκευάστηκαν ως προσωρινά μέτρα, όπως η κατασκευή από λιθοπλήρωτα συρματοκιβώτια στην έξοδο του κλειστού τμήματος στην οδό Εράτωνος.
6. Δεν προτάσσει κανένα μέτρο αποκάλυψης (daylighting) καλυμμένου ρέματος, τα οποία αποτελούν πλέον συνηθισμένη πρακτική στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και στο πλαίσιο της Οδηγίας για την Αποκατάσταση της Φύσης.
7. Δεν λαμβάνεται ουσιωδώς υπόψη η προηγούμενη Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (2165/2019) για την περιβαλλοντική σημασία του ρέματος και όχι μόνο ως άξονα αντιπλημμυρικής προστασίας.

Ο Συντάξας

Δημήτρης ΖΑΡΡΗΣ

Δρ. Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ

M.Sc. Υδρολογίας

Μελετητής Υδραυλικών Έργων και Διαχείρισης Υδατικών Πόρων

ΑΜ. ΤΕΕ: 73813

Το άρθρο ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ «Επικαιροποίηση των Υφιστάμενων Μελετών και Συμπλήρωση με πρόσθετες Μελέτες Αντιπλημμυρικής προστασίας Ρέματος Ποδονίφτη» εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Το έργο συντονίζεται από το ΔΑΦΝΗ και υλοποιείται από την Κοιν.Σ.Επ. Απάνω Μεριά, το ΚΕΠΕΑ και το ΔΑΦΝΗ και χρηματοδοτείται από το Πράσινο Ταμείο, στο πλαίσιο του χρηματοδοτικού προγράμματος «ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ 2022».

Το RE-CYCLADES έχει ως κύριο σκοπό τη δημιουργία και επίδειξη ενός κυκλικού μοντέλου διαχείρισης του πλαστικού, μέσω της λειτουργίας ενός εκπαιδευτικού προγράμματος και εργαλειοθήκης και ενός καινοτόμου εργαστηρίου συλλογής και επεξεργασίας πλαστικών αποβλήτων μικρής κλίμακας για την παραγωγή αναβαθμισμένων επαναχρησιμοποιούμενων προϊόντων από το παράγωγο ανακυκλωμένο πλαστικό.

Βασικό στόχο του έργου αποτελεί η ενίσχυση της εκπαίδευσης και των γνώσεων της επόμενης γενιάς, με τη δημιουργία και επίδειξη ενός στοχευμμένου εκπαιδευτικού προγράμματος και μιας καινοτόμου εργαλειοθήκης για την κυκλική διαχείριση του πλαστικού σε διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης, ανοιχτή σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα.

Το έργο Κλείνοντας τον κύκλο του πλαστικού για βιώσιμες νησιωτικές κοινότητες – ενισχύοντας την εκπαίδευση για την επόμενη γενιά – RE-CYCLADES, βρίσκεται στον Άξονα Προτεραιότητας 4 «ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ», του χρηματοδοτικού προγράμματος «ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ 2022». Προϋπολογισμός έργου: 49.949,30 ευρώ. Χρηματοδότηση: Πράσινο Ταμείο. Δικαιούχος: Δίκτυο Αειφόρων Νήσων (ΔΑΦΝΗ)

Στόχοι του έργου

• Ανάκτηση υψηλής ποιότητας και καθαρότητας πλαστικών αποβλήτων μέσω ενός δικτύου διαλογής στην πηγή σε πολλαπλά ρεύματα  
• Επίδειξη μιας καινοτόμου τεχνολογικής πρακτικής για την επιτόπια επεξεργασία και ανακύκλωση των πλαστικών αποβλήτων σε νέα προϊόντα, δίνοντας πρόσβαση σε μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού που διαμένει σε νησιωτικές και απομονωμένες περιφέρειες από τις κεντρικές εγκαταστάσεις διαχείρισης και ανακύκλωσης αποβλήτων  
• Δημιουργία κοινής αντίληψης για τη χρήση και τα σημαντικά οφέλη της πρόληψης, επαναχρησιμοποίησης και ανακύκλωσης των πλαστικών αποβλήτων σε τοπικό επίπεδο  
• Ενίσχυση εμπιστοσύνης σε προϊόντα που κατασκευάζονται από πλαστικά που προέρχονται από τα απόβλητα, με το σχεδιασμό και παραγωγή δευτερογενών προϊόντων που προορίζονται για διαφορετικές χρήσεις, π.χ. από ΟΤΑ, μαθητική κοινότητα, τουριστικές επιχειρήσεις και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες  
• Συμβολή στους στόχους ανακύκλωσης και εκτροπής από την ταφή του Τοπικού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης και του Περιφερειακού Σχεδίου Νοτίου Αιγαίου   
• Επίτευξη συμπληρωματικότητας και συνέργειας μεταξύ των δράσεων του προτεινόμενου έργου και του εμβληματικού εθνικού έργου LIFE IP κυκλικής οικονομίας στην Ελλάδα, με δράσεις επίδειξης του καινοτόμου εργαστηρίου και εκπαιδευτικού προγράμματος στους 5 νησιωτικούς Δήμους, εταίρους του ανωτέρω έργου. 

Εταιρικό Σχήμα

• Δίκτυο Aειφόρων Νήσων (ΔΑΦΝΗ) 
• Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.) Απάνω Μεριά
• Κέντρο Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία (ΚΕΠΕΑ) Σύρου – Ερμούπολης

Η παιδαγωγική ομάδα του ΚΕΠΕΑ Σύρου Ερμούπολης σχεδίασε τρία εκπαιδευτικά σενάρια για το πλαστικό με βιωματικά εργαστήρια και δραστηριότητες προσαρμοσμένες σε τρεις ηλικιακές ομάδες.

• για παιδιά Νηπιαγωγείου και Α’ – Β’ Δημοτικού (Ομάδα Α΄),
• για παιδιά Γ’ – ΣΤ’ Δημοτικού (Ομάδα Β΄)
• και για παιδιά Γυμνασίων και Λυκείων (Ομάδα Γ΄),.

Το RE-CYCLADES παρουσιάστηκε στα σχολεία του Δήμου Τήνου, στις 14 και 15 Ιανουαρίου 2025, στην Μοσχούλειο Σχολή, στην χώρα της Τήνου.

Το Δίκτυο ΔΑΦΝΗ, η Απάνω Μεριά ΚοινΣΕπ και το Κέντρο Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον & την Αειφορία Σύρου – Ερμούπολης παρουσίασαν την Εκπαιδευτική Εργαλειοθήκη και το Εργαστήριο κυκλικής διαχείρισης πλαστικών αποβλήτων του έργου RE-CYCLADES.

Διεξάχθηκαν τέσσερεις εκδηλώσεις τις οποίες παρακολούθησαν η πέμπτη και η έκτη τάξη του 1ου Δημοτικού Σχολείου Τήνου, η πέμπτη τάξη του 2ου Δημοτικού Σχολείου, η δεύτερη τάξη του Γυμνασίου Τήνου και η Περιβαλλοντική Ομάδα του ΕΠΑΛ Τήνου, μαζί με τους εκπαιδευτικούς των τμημάτων κάθε τάξης.

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε εκδήλωση παρουσίασης του έργου RE-CYCLADES, την Κυριακή 21 Απριλίου 2024, στην Ποσειδωνία της Σύρου (έπαυλη Τσιροπινά), όπου στο κεντρικό σκέλος της εκδήλωσης παρουσιάστηκε το έργο RE-CYCLADES, οι στόχοι και τα αναμενόμενα αποτελέσματά του, καθώς και οι πιλοτικές δράσεις του έργου από τον συντονιστή και τους εταίρους του.

Στο τελευταίο μέρος της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε εργαστήριο παραγωγής αναβαθμισμένων επαναχρησιμοποιούμενων προϊόντων από πλαστικά απόβλητα, κατά το οποίο οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εισαχθούν στην έννοια της ανακύκλωσης πλαστικών, στη διαλογή τους ανάλογα με τον τύπο πλαστικού, την απαραίτητη προετοιμασία για την ανακύκλωση και τη διαδικασία ανακύκλωσης πλαστικών από τον θρυμματισμό έως τη δημιουργία νέων αντικειμένων. Τέλος, το εργαστήριο ολοκληρώθηκε με συζήτηση και προβληματισμό σχετικά με την αξία του πλαστικού και την εξερεύνηση πρακτικών τρόπων μείωσης, επαναχρησιμοποίησης και ανακύκλωσης στην καθημερινή ζωή.

Περισσότερες πληροφορίες για το RE-CYCLADES είναι διαθέσιμες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

www.instagram.com/re_cvclades_project

www.facebook.com/people/RE-CYCLADES-Project/61558013641680

www.linkedin.com/companv/re-cvclades-project

Πηγές:

https://kepea-syrou.kyk.sch.gr/teaching-material-re-cyclades/

RE-CYCLADES

Το RE-CYCLADES παρουσιάστηκε σε σχολεία της Τήνου

https://www.syros-agenda.gr/ekdilosi-parousiasis-tou-ergou-re-cyclades-stin-syro/

Το άρθρο Κλείνοντας τον κύκλο του πλαστικού για βιώσιμες νησιωτικές κοινότητες – ενισχύοντας την εκπαίδευση για την επόμενη γενιά  εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Οι κατασκευαστικές εργασίες των Α/Γ και των συνοδών τους έργων είναι ιδιαίτερα εκτεταμένες και απαιτούν μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις και θεμελιώσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την εκτροπή ή την αδυναμία συλλογής υδάτων που τροφοδοτούν το σύνολο των πηγών και αποτελούν το 80% των πηγών τροφοδοσίας με καλής ποιότητας νερό για ύδρευση και άρδευση. Αντιλαμβανόμαστε συνεπώς ότι οποιαδήποτε επέμβαση στην κατεύθυνση ροής και στην κίνηση των επιφανειακών υδάτων, που είναι δεδομένη από την τοποθέτηση των  γιγαντο-ανεμογεννητριών σε συστοιχίες στην ίδια υδρολογική λεκάνη και στο ίδιο βεβαίως υδατικό σύστημα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην δίαιτα αλλά και στην απόληψη, εν συνέχεια, αυτών των κρίσιμων υδατικών αποθεμάτων.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που μειώνει σε τρομακτικό ποσοστό τα ύδατα προς χρήση στα κατάντη στις πηγές υδροληψίας είναι οι νέες διαδρομές που ακολουθούν αυτά, στην πορεία τους στους μεγάλους υδάτινους αποδέκτες με τελικό προορισμό στη θάλασσα. Άρα με απλούς επιστημονικούς όρους αυξάνεται η απορροή και μειώνεται η κατείσδυση σε κρίσιμους υδατικούς όγκους των ατμοσφαιρικών κατακρημνισμάτων, που είναι ιδιαίτερα πλούσια στα μεγαλύτερα υψόμετρα λόγω της σημαντικής αύξησης της βροχομετρικής βαθμίδας, όσο ανεβαίνουμε. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες στο υδατικό δυναμικό προς χρήση ειδικά σε περιόδους λειψυδρίας. Απλούστατα το νερό ακολουθεί νέες διαδρομές και πηγαίνει ταχύτατα στη θάλασσα από πριν, δημιουργώντας ευκολότερα πλημμύρες και πολύ μικρότερη εναποθήκευση.

Τα φράγματα και όλα τα υδροληπτικά έργα κατάντη έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος, είναι ελλειμματικά και δεν αποδίδουν τους αναμενόμενους υδατικούς πόρους για τους οποίους σχεδιάστηκαν και δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ. Το κόστος στην τοπική οικονομία τεράστιο με την ενίσχυση των υποδομών με νέα έργα.

Η τεκμηρίωση όλων αυτών είναι δεδομένη μέσα σε ειδικές περιβαλλοντικές μελέτες που συνδυάζουν υδρολογικά δεδομένα και η κείμενη νομοθεσία δίνει τη δυνατότητα αποκλεισμού τέτοιων καταστροφικών ΑΠΕ όπως είναι ένα σημαντικό ποσοστό των αιολικών που με σκανδαλώδη ευκολία τροποποιούν τα υδατικά συστήματα και τις χρήσεις γης παραβαίνοντας την υφιστάμενη κατάσταση αειφορίας των υδατικών διαμερισμάτων σε αρκετές περιπτώσεις.

Σαφώς και υπάρχουν και μπορούν να τεκμηριωθούν ειδικές μελέτες για την άρτια και επιστημονική αποτροπή τους.  Εκεί που τα οφέλη είναι μηδαμινά για την τοπική κοινωνία και κυρίως για την εθνική οικονομία. Τα έργα κλιματικής προσαρμογής απαιτούν δισεκατομμύρια ευρώ και ιδιαίτερα αυτά που έχουν σχέση με την ενίσχυση των υδατικών πόρων όπως φράγματα και πρόσφατα οι ενεργοβόρες αφαλατώσεις, άρα ποιος ο λόγος να επιταχύνουμε ή να απαξιώσουμε την ύπαρξη τους.

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Το άρθρο ΑΠΕ και υδροληπτικά έργα υποβαθμίζουν τις ελληνικές κορυφογραμμές εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Στις περιοχές που θα κινδυνεύσουν σε περίπτωση ακραίων βροχοπτώσεων είναι η Καλαμάτα, σύμφωνα με το διευθυντή του Εργαστηρίου Μελέτης και Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών στο ΕΚΠΑ, δρα Χαράλαμπο Κράνη, ο οποίος σε μια μεγάλη συνέντευξη στο «News247.gr» εξηγεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα και αν υπάρχει… σωσμός.

Με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Κράνη, ο γεωλόγος – γεωτεχνικός Περιβάλλοντος, Μιχάλης Αντωνόπουλος, μιλώντας στο «Θάρρος» χαρακτηρίζει την Καλαμάτα ευάλωτη σε πλημμύρες, βρίσκει ομοιότητες με την πόλη Βαλένθια στην Ισπανία και τονίζει πως από τις φονικές πλημύρες του 2016 τίποτα από ό,τι συνετέλεσε σε αυτή την καταστροφή δεν έχει διορθωθεί.

Όπως λέμε Νέδοντας…
Στη συνέντευξή του ο κ. Κράνης αναφέρεται εκτενώς στην περίπτωση της Αθήνας και ειδικά στον Κηφισό, τονίζοντας ότι το κύριο πρόβλημα που υπάρχει στο ποτάμι της Αθήνας -και σε όποιο άλλο ποτάμι έχουμε «θάψει» σε αυτήν τη χώρα, σε αστικές περιοχές, όπως λέει χαρακτηριστικά- είναι ότι δε διατηρήθηκε η ζώνη υπερχείλισης.

Ο δρ. Κράνης εξηγεί απλά και κατανοητά το δεδομένο που «δένει» τα χέρια αυτών που αναζητούν λύσεις. «Ένα ποτάμι έχει μία φυσική λεκάνη, έχει μία φυσική κοίτη απορροής. Αυτή η φυσική κοίτη απορροής τι είναι ουσιαστικά; Είναι ο αγωγός μεταφοράς όχι μόνο νερού, αλλά και φερτών υλών: στη “φυσική” του κατάσταση, το ποτάμι μεταφέρει ίζημα, αλλά στις περιπτώσεις των ρεμάτων μας (που δυστυχώς είναι πολλές) παρασύρονται και μεταφέρονται υλικά που έχουμε παράνομα απορρίψει είτε στις όχθες ή ακόμα και μέσα στην κοίτη (μπάζα, σκουπίδια…).

Το ποτάμι έχει μια συγκεκριμένη δυνατότητα παροχής, όπως ένας σωλήνας -μεταφέρει κάτι, κάποιο υλικό. Από τη στιγμή που εγώ θα αλλοιώσω τα χαρακτηριστικά αυτής της κοίτης του, επηρεάζω αυτήν τη δυνατότητα.

Πώς την έχω αλλοιώσει; Πρώτον, έχω τσιμεντώσει τις κοίτες. Από τη στιγμή που θα τσιμεντώσω πλήρως την κοίτη ενός ποταμού, μειώνω τη δυνατότητα κατείσδυσης -κάποια ποσότητα νερού κατεισδύει, δηλαδή μπαίνει στο έδαφος. Επιπλέον, αυξάνω την ταχύτητα ροής του νερού, άρα και τη δυνατότητά του να διαβρώσει, με αποτέλεσμα συχνά να παρατηρούνται αστοχίες στα πρανή, ακόμα και αν αυτά έχουν επενδυθεί.

Οι φυσικές κοίτες σπανιότατα είναι ευθύγραμμες. Ακολουθούν μία πορεία κυματοειδή και η ταχύτητα ροής του ποταμού ρυθμίζεται με φυσικό τρόπο. Έχουμε, δηλαδή, σημεία που το ποτάμι ρέει πιο ήπια όπως μεταφέρει το νερό του και τα υλικά του.

Επίσης, κάθε μεγάλο ποτάμι σε συνθήκη πλημμυρικής παροχής έχει τη δυνατότητα να ξεχειλίσει -όλα τα ποτάμια ξεχειλίζουν. Τι συμβαίνει σε αυτήν την περίπτωση; Υπάρχει μια ζώνη εκατέρωθεν του ποταμού, που είναι η ζώνη υπερχείλισης. Το πλάτος αυτής της ζώνης εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του ποταμού (μπορεί να είναι και αρκετές εκατοντάδες μέτρα σε μεγάλα ρέματα) και οφείλουμε να την έχουμε ελεύθερη», σημειώνει ο καθηγητής.

Και η Καλαμάτα
Όπως λέει ο δρ, Κράνης, αντιμετωπίζουμε κι ένα ακόμα πρόβλημα: «Έχουμε μεγάλα θέματα στις αστικές περιοχές με την οριοθέτηση ρεμάτων. Η οριοθέτηση ενός ρέματος που έχει πάρα πολλές παραμέτρους, είναι ένα πράγμα που γίνεται δύσκολα, δύσκαμπτα και απαιτεί πολύ χρόνο».

«Το θέμα είναι να προστατεύσουμε περιοχές που είναι υπό ανάπτυξη, που δομούνται για λόγους κατοικίας ή άλλους, ώστε να τις σώσουμε. Εμείς όμως, συνεχίζουμε να επεκτεινόμαστε χωρίς σχετικές προφυλάξεις» σημειώνει ο ειδικός.

«Γνωρίζω ότι υπάρχει μια κίνηση από το αρμόδιο υπουργείο προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά δεν ξέρω σε ποιο βαθμό έχει ωριμάσει αυτή η κατάσταση και πώς μπορούν να υλοποιηθούν, δεδομένου του πλέγματος όλων αυτών των διαδικασιών (νομοθετικό, κατασκευαστικό κ.λπ.). Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα. Τουλάχιστον ας σώσουμε ό,τι δεν έχει καταστραφεί ακόμα».

Μάλιστα, ο κ. Κράνης υπογραμμίζει ότι έχουμε αλλοιώσει τραγικά το περιβάλλον, ενώ επικεντρώνεται στα ποτάμια που διατρέχουν πόλεις όπως ο Κηφισός, καθώς επηρεάζουν έμμεσα ή άμεσα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού. Γι’ αυτό, όπως λέει, την ίδια ώρα, αντίστοιχο πρόβλημα αντιμετωπίζουν η Πάτρα, η Καλαμάτα και η Κόρινθος –και να μην ξεχνάμε τις πόλεις της Θεσσαλίας που επλήγησαν από πρόσφατα πλημμυρικά φαινόμενα.

Τι γίνεται τώρα
Ο δρ Κράνης ισχυρίζεται ότι «μια πρακτική λύση θα ήταν να κάνουμε καινούργιες μελέτες, για τη λεκάνη απορροής των ποταμών που έχουμε τσιμεντώσει. Να δούμε αν μπορούμε να απελευθερώσουμε κάποια ρέματα.

Πέραν των κτηρίων που υπάρχουν στα όρια των ρεμάτων, σε διάφορες περιοχές υπάρχουν σπίτια κυριολεκτικά μέσα στην κοίτη του ποταμού. Αυτά δε θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Η ελληνική Πολιτεία, ωστόσο, διαχρονικά τα κράτησε, τα νομιμοποίησε και έτσι τώρα οι ιδιοκτήτες μπορούν να πουν ότι δεν γκρεμίζουν κάτι που είναι νόμιμο εδώ και 50 χρόνια».

Το δεδομένο, ωστόσο, είναι ότι «τον τελευταίο καιρό ζούμε συνεχώς ακραία φαινόμενα, που πολλές φορές είναι και απρόβλεπτα. Είδατε τι έγινε στη Βαλένθια. Μιλάμε για φαινόμενα περιοδικότητας 50, 100 ή 500 χρόνων, αλλά αυτό είναι μια απλή στατιστική. Τα “ξερά” νούμερα δε μας λένε συνήθως πολλά πράγματα, ειδικά την εποχή των έντονων κλιματικών φαινομένων που εκδηλώνονται άτακτα. Ωστόσο, εάν μιλάμε για έργα που μπορούν να καλύψουν και να αντιμετωπίσουν στατιστικά φαινόμενα 500 χρόνων, αναφερόμαστε σε φαραωνικά έργα από ένα σημείο κι έπειτα, τα οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθούν, για τεχνικούς, οικονομικούς, αλλά και νομικούς περιορισμούς.

Πιθανότατα, λοιπόν, θα πρέπει να γίνουν βιώσιμες και εφαρμόσιμες παρεμβάσεις μικρότερης κλίμακας, που θα έχουν να κάνουν με άλλα πράγματα, όπως η απελευθέρωση κάποιων κλάδων ώστε να ρέουν ελεύθερα, η βελτίωση της απορροής των ομβρίων, μέσα από κατάλληλα υδραυλικά έργα. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα σύνθετο πλέγμα, ειδικά σε δομημένα περιβάλλοντα.

Εκτιμώ ότι τα πολύ έντονα δομημένα περιβάλλοντα, όπως η Αθήνα, είναι σε μεγάλο βαθμό καταδικασμένα. Θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε νομικά ζητήματα, νομοτεχνικά, οικονομικά, τεχνικά, ιδιοκτησιακά κ.ά., τη στιγμή που αν πάμε να κάνουμε διαπλάτυνση δρόμου και “πέσουμε” σε αυθαίρετο, χρειάζονται δέκα χρόνια για να το απαλλοτριώσουμε.

Μπορούμε έτσι να περισώσουμε ό,τι μπορούμε και σταδιακά να κάνουμε μικρά έργα στον αστικό ιστό, που θα αποτελέσουν μια μικρή ανακουφιστική δικλείδα. Οπωσδήποτε θα πρέπει να προχωρήσουμε και σε μεγαλύτερες παρεμβάσεις, αλλά για εμένα αυτό είναι το πολύ μεγάλο στοίχημα, που πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορεί να κερδηθεί εύκολα», καταλήγει ο κ. Κράνης.

Δεν έχει γίνει τίποτα από το 2016
Αναφερόμενος στο ζήτημα της Καλαμάτας ο γεωτεχνικός Περιβάλλοντος, Μιχάλης Αντωνόπουλος, τονίζει ότι η πόλη μας είναι ευάλωτη σε πλημμύρες και, δυστυχώς, το παρελθόν το έχει αποδείξει, ενώ και η γεωμορφολογία της ενισχύει τον εν λόγω ισχυρισμό. «Κι αν παρατηρήσουμε τη Βαλένθια, θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε πολλά κοινά στοιχεία με τη μορφολογία της Καλαμάτας, ενώ και οι δύο έχουν ένα μεγάλο ποτάμι που διασχίζει την πόλη», προσθέτει.

Επίσης, παρατηρεί ότι η Καλαμάτα είναι από τις πόλεις που έχει το μεγαλύτερο ποσοστό της δομημένης έκτασής της σε χαρακτηρισμένη ζώνη δυνητικού κινδύνου πλημμύρας. «Και μάλιστα, αυτές οι ζώνες έχουν καθορισθεί για πλημμυρικά μοντέλα πολύ μικρότερα από αυτά που είδαμε στη Βαλένθια ή στη Θεσσαλία. Η Καλαμάτα έχει υστέρηση σε έργα αντιπλημμυρικής προστασίας και το κυρίαρχο, το μεγάλο αντιπλημμυρικό έργο, δεν έχει γίνει ακόμα. Και δυστυχώς, σε ό,τι δημιούργησε πρόβλημα στις πλημμύρες του 2016, δεν έχει γίνει κάτι για να αρθεί αυτή η επικινδυνότητα»,  υπογραμμίζει ο κ. Αντωνόπουλος.

Της Βίκυς Βετουλάκη

Πηγή: www.tharrosnews.gr

Το άρθρο Η Καλαμάτα στις περιοχές που κινδυνεύουν αν βρέξει ακραία εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Γράφει ο Μιχάλης Αντωνόπουλος, Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος

Το άρθρο Βαλένθια εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Τελευταία έχει υπάρξει έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον για ΑΠΕ που αφορούν κυρίως ανεμογεννήτριες στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα που στην ουσία αποτελεί την προέκταση της ηπειρωτικής χώρας δηλαδή της ξηράς που σήμερα καλύπτεται από αβαθή θάλασσα.  

Τι πλεονεκτήματα δίνει όμως μια τέτοια εγκατάσταση σε ένα ευαίσθητο περιβαλλοντικά, θαλάσσιο υδατικό σύστημα.  

Η απάντηση είναι ότι τα “οικόπεδα” εγκατάστασης είναι εύκολα προσβάσιμα και μάλιστα με ελάχιστο κόστος απόκτησης και με ελάχιστες πιθανές αντιδράσεις σε σχέση με τα αιολικά στην ηπειρωτική χώρα. Έχουν όμως σαφώς περισσότερα περιβαλλοντικά μειονεκτήματα από τα χερσαία. Απαριθμούμε λοιπόν κατόπιν σχετικής έρευνας και μελέτης μια σειρά ζητημάτων,  με αρνητικές επιπτώσεις, πολλές δε μη αναστρέψιμες από την εγκατάσταση αυτών στα αβαθή ύδατα της Ελληνικής Μεσογειακής και μοναδικής ποιότητας και ιδιαίτερου φυσικού κάλους,  υφαλοκρηπίδας.

1. Δεν αντικαθίστανται εύκολα, αλλά παραμένουν στον βυθό για πάντα, ειδικά σε περιπτώσεις αστοχίας δεν ανελκύονται.

2. Δεν επιτρέπουν θαλάσσιες δραστηριότητες σε μεγάλη απόσταση από αυτά, τουλάχιστον σε ακτίνα 2.000 μέτρων.

3. Δεν  ευνοούν την αλιευτική δραστηριότητα και την μειώνουν σημαντικά γιατί εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που είναι αντιληπτή από τους θαλάσσιους οργανισμούς.

4. Δημιουργούν σοβαρά προβλήματα σε θαλάσσια θηλαστικά όπως δελφίνια, φάλαινες, όπως ο φυσητήρας της Μεσογείου που είναι σε καθεστώς προστασίας.  Γενικά τα αποπροσανατολίζουν από την εκπομπή ηχητικών κυμάτων που μεταφέρονται από το νερό λόγω δονήσεων αφενός αλλά και από την πρόσκρουση των κυματισμών σε αυτές.

5. Σχηματίζουν τεχνητούς υφάλους που δυσκολεύουν την  ναυσιπλοΐα και αυξάνουν την  επικινδυνότητα στις μεταφορές και απαιτούν ειδικές ρυθμίσεις.

6. Υπερθέρμανση των θαλάσσιων υδάτων 

7. Τρομακτική αύξηση της εξατμισοδιαπνοής, διάχυση και διασπορά των υδρατμών από την επιφάνεια της θάλασσας.

8. Αλλαγή του μικροκλίματος στις παράκτιες ζώνες που γίνεται ιδιαίτερα αισθητή και και σημαντική σε αβαθή ύδατα και κλειστές θάλασσες, όπως οι δαιδαλώδεις ακτές της νησιωτικής και ηπειρωτικής χώρας μας.

9. Μόνιμη υποβάθμιση του φυσικού οπτικού πεδίου.

10. Προσάμμωση η διάβρωση της παράκτιας ζώνης.

11. Απαιτούνται ειδικές μελέτες (λιμενικές και ακτομηχανικής) με αντίστοιχα έργα για να μην μεταβληθεί η παράκτια ζώνη και ο πυθμένας πίσω από αυτές.

          Τέλος θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η ελληνική ναυσιπλοΐα είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη μεταξύ ηπειρωτικής και νησιωτικής χώρας και διευρύνεται συνεχώς, και η πληθώρα των αιολικών σταθερών η πλωτών, θα είναι ένα ορατό εμπόδιο στην ασφαλή και άμεση διασύνδεση μεταξύ των άλλων που αναφέρθηκαν. 

Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.

Το άρθρο Παράκτια Αιολικά στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Ανηφορίζουν προς τη Βόρεια Εύβοια οι ανεμογεννήτριες, και πλέον ακουμπάνε και τον δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Άγιας Άννας με συνοδά έργα στην Βλαχιά. Το μοναδικό δάσος που απέμεινε στην Εύβοια τίθεται σε κίνδυνο με το φαραωνικό έργο των εταιρειών ΤΕΡΝΑ και Ευβοϊκός Άνεμος, καθώς και άλλα που δρομολογούνται στην Δίρφυ. Ο Δήμος και οι πολίτες πρέπει να συμπαρασταθούν στον δήμο Διρφύων-Μεσσαπίων και να σταθούν ενάντια σε αυτό το έργο, που προετοιμάζει το έδαφος για την ανάκληση της αναστολής για τις ανεμογεννήτριες σε Κανδήλι, Κούλουρο και Τελέθριο.

Κατατέθηκε σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση το τεράστιο έργο 98 ανεμογεννητριών, ύψους μέχρι 207 μέτρων (οι υφιστάμενες στην νότια Εύβοια είναι 50-80 μέτρα) και διαμέτρου φτερωτής μέχρι 115 μέτρων, στα όρη Πυξαριάς και Ταναΐδα, σε δημόσιες δασικές εκτάσεις. Όλο σχεδόν το έργο βρίσκεται μέσα σε προστατευόμενη περιοχή Natura 2000 (GR2420011), που περιλαμβάνει τη Ζώνης Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ – SPA), η οποία αποτελεί και Σημαντική Περιοχή για Πουλιά, αλλά και τον βιότοπο «Όρος Πυξαριάς Ευβοίας». Η μελέτη αφορά συγκρότημα έντεκα Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) στις θέσεις «Κερασιά», «Κατάρτι – Ανεμίτσα», «Ανεμίτσα ΙΙ», «Πυξάρια ΙΙ», «Πριονάς ΙΙ», «Γερακοβούνι ΙΙ», «Γερακοβούνι – Βασκαντήρα ΙΙ», «Ταναΐδα», «Καλπακόβραχος», «Ψηλός Βράχος» και «Τσαγκαράκι – Πέτρες» συνολικής ισχύος 279,6 MW.

Το έργο, εκτός από τις ανεμογεννήτριες, περιλαμβάνει συνοδά έργα πρόσβασης και ηλεκτρολογικής διασύνδεσης, όπως η κατασκευή νέου Υ/Σ ανύψωσης 33kV/150kV πλησίον του οικισμού «Σταυρός», η κατασκευή δικτύου μεταφοράς με εναέρια και υπόγεια γραμμή , καθώς και την κατασκευή υποθαλάσσιας γραμμής μεταφοράς Υ.Τ. μήκους 25,82 km από τις όχθες τις Εύβοιας έως το λιμάνι της Λάρυμνας στην Φθιώτιδα. Διοικητικά, ο δήμος ΜΑΛΙΑΝ εμπλέκεται με την υπόγεια διασυνδετική γραμμή μεταφοράς Υ.Τ στη Βλαχιά. Οι ανεμογεννήτριες, αν και διοικητικά βρίσκονται στην ΔΕ Μεσσαπίων, αλλάζουν τη φυσιογνωμία του νησιού μας τοποθετούμενες κοντά σε οικισμούς, και πάντως ορατές από παντού λόγω του μεγέθους τους. Συγκεκριμένα, ανεμογεννήτριες θα βρίσκονται σε απόσταση 3,5 χλμ από τη Βλαχιά, 1,4 χλμ από Αγια Σοφία, Αγριοσυκεά, Κοτσίκια και Νίκη, 2,2 χλμ από Λιμνιώνα, Γλυφάδα και Πλατάνια, κλπ. Το χωριό Παγώντας δεν αναφέρεται στη μελέτη, αλλά στους χάρτες φαίνεται ότι είναι κάτω από τις ανεμογεννήτριες. Επίσης, τμήμα της εναέριας γραμμής μεταφοράς Υ.Τ. διέρχεται των οικισμών «Σταυρός» και «Χλόες».Ας δούμε μερικά νούμερα. Το έργο, εκτός των ανεμογεννητριών σε ύψος μέχρι και 1300 μ., περιλαμβάνει και τη διάνοιξη δρόμων μήκους 63 χλμ, κατασκευή “εξωτερικού υπόγειου δικτύου” 235 χλμ (!), και “εσωτερικού υπόγειου δικτύου” 60 χλμ., πλέον των υφιστάμενων επαρχιακών και δασικών δρόμων που υπάρχουν ή έχουν πρόσφατα διανοιχτεί. Να προσθέσουμε εδώ την εγκατάσταση εργοταξίου, ο οποίος θα περιλαμβάνει συγκρότημα σκυροδέματος και σπαστήρα, εντός γηπέδου εμβαδού 4.000,8 m2 για κάθε μία από τις 11 τοποθεσίες, καθώς και την κατασκευή τεχνικών έργων απορροής όμβριων υδάτων. Για τα παραπάνω, θα γίνουν ανασκαφές και ανατινάξεις στο έδαφος περίπου 1.433.323 κυβικών χώματος, σύμφωνα με τις μελέτες.Αυτό που δεν μας λένε οι μελέτες είναι ο αριθμός των δέντρων που θα κοπούν για να γίνει το έργο, των ζώων που θα εκδιωχτούν και των δρόμων που θα κοπούν αυτό το ανέγγιχτο από τον άνθρωπο κομμάτι της φύσης. Κομμάτι που αποτελεί σπίτι όλων αυτών των ζωντανών που, μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 2021, βρήκαν ως μοναδικό καταφύγιο και ελπίδα για την αναγέννηση της πανίδας όλης της Βόρειας Εύβοιας. Επίσης, δεν μας λένε οι μελετητές πόσους τόνους διοξειδίου του άνθρακα (CO2) θα απελευθερώσουν στην ατμόσφαιρα με όλα αυτά τα έργα, τις μεταφορές, το μπετόν που θα πέσει, τα βαρέως τύπου οχήματα κλπ, μιας και όπως λένε το έργο αυτό θα συνεισφέρει στην επίλυση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής. Επίσης, δεν μας λένε αν έχουν αποτιμήσει το περιβαλλοντικό κόστος σε CO2 όλων αυτών των δέντρων που θα κόψουν στη διάρκεια των εκατοντάδων χρόνων ζωής των υπεραιωνόβιων αυτών δέντρων.Το παραπάνω έργο έρχεται να προστεθεί σε δύο άλλα που έχουν δρομολογηθεί, τις 51 ανεμογεννήτριες των MOTOR OIL/EDPR στη Δίρφυ, το Ξηροβούνι και τον Ευβοϊκό Όλυμπο, και και τις 35 του Σπίθα στις κορυφογραμμές Ξηροβουνίου, Σκοτεινής και Μανικιών. Τα τρία έργα αυτά συνδέονται, μιας και θα συνδεθούν στο νέο ΚΥΤ Λάρυμνας. Βλέπουμε, με άλλα λόγια, τον μοναδικό πνεύμονα ζωής, για ανθρώπους, πουλιά και ζώα, αλλά και διαφύλαξης των πολύτιμων υδάτινων πόρων, τόσο για την Εύβοια όσο και για την Αττική (πλέον μετά και τις τελευταίες πυρκαγιές) να μπαίνει στο στόχαστρο του κέρδους προκειμένου, δήθεν, να μειώσουμε την θερμοκρασία του πλανήτη. Ακόμη και ο πιο αδαής ξέρει ότι τα δέντρα από μόνα τους ψύχουν μια περιοχή, σε αντίθεση με τα μηχανήματα κατασκευών, το μπετόν και τις οδοποιίες – κλάδος που είναι στην τρίτη θέση παγκοσμίως σε παραγωγή CO2.Η Θέση των Δημοτικών Αρχών και των ΔασαρχείωνΤο θέμα έθεσε στις 29 Αυγούστου στο Δημοτικό Συμβούλιο στη Λίμνη Ευβοίας, η δημοτική σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Νέλλη Ψαρρού, ενημερώνοντας και ζητώντας να πάρουμε θέση ενάντια στο έργο, τόσο σε ότι αφορά τα έργα που γίνονται στον δήμο μας όσο και αναφορικά με την απαιτούμενη υποστήριξή μας στον γειτονικό δήμο. Ο Δήμαρχος, κ. Τσαπουρνιώτης είπε πως έχει ενημερωθεί ήδη για το θέμα από τον Δασάρχη, ο οποίος έχει κληθεί να γνωμοδοτήσει για το έργο και είπε ότι θα το κάνει εντός του μήνα “σύμφωνα με τον νόμο” (η φράση είναι του κυρίου Τσαπουρνιώτη). Δυστυχώς, το αίτημα για απόφαση του ΔΣ δεν έγινε δεκτό, επειδή, όπως είπε ο κ. Τσαπουρνιώτης, δεν έχει ζητηθεί η άποψή μας, και θα αποφανθούμε εάν και όταν μας ζητηθεί. Πάντως, τόνισε, δεν είμαστε ενάντια σε όλα τα έργα! Την απορία μας πάντως προκαλεί το γεγονός ότι, ενώ το θέμα ήταν σε γνώση του, ουδέποτε ενημέρωσε το Δημοτικό Συμβούλιο ή τους δημότες μέσα από το διαδίκτυο, όπου συχνά-πυκνά μας ενημερώνει για άλλα ασήμαντα θέματα. Για άλλη μια φορά, οι δημότες και το συμβούλιο ενημερώνονται για τα σοβαρά ζητήματα του δήμου μέσα από παρεμβάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης.Το Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων έλαβε ήδη απόφαση αρνητική, παρότι δεν του ζητήθηκε η γνωμοδότηση, και έχει ξεκινήσει σειρά πρωτοβουλιών για την αποτροπή αυτής της καταστροφής, που αφορά και τον δικό μας Δήμο, και όλη την Κεντρική και Βόρεια Εύβοια. Καλεί μάλιστα σε συστράτευση όλους τους φορείς της Εύβοιας (https://www.facebook.com/stereaeconomy/posts/pfbid0moRVHUtQcArLwekswTRDndq9mjQfuc1o48bkBpRd7UFG67jpBTYkTab1nc5w8FWvl).

Τι πρέπει να κάνουμε οι πολίτεςΌλοι οι δημότες να μπούμε και να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στη δημόσια διαβούλευση για το έργο στο Ηλεκτρονικό Περιβαλλοντικό Μητρώο. Η διαβούλευση θα διενεργείται μέχρι 28/10/2024. Ο σύνδεσμος είναι εδώ: https://eprm.ypen.gr/src/App/w1/1962Οι περιβαλλοντικοί σύλλογοι και οι επαγγελματίες της περιοχής να ενημερωθούμε και να δηλώσουμε την αντίθεσή μας σε ένα έργο που θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα για την κεντρική και βόρεια Εύβοια.Όλοι οι θεσμικοί φορείς, και πρώτα απ’ όλα το Δασαρχείο, να γνωμοδοτήσουν αρνητικά για το τεράστιο αυτό έργο που βάζει πόδι στον Δήμο μας. Να ληφθεί απόφαση από το Δημοτικό Συμβούλιο τόσο για το εν λόγω έργο, όσο και για κάθε παρόμοιο έργο στην Εύβοια, η οποία ήδη έχει το 24% των ανεμογεννητριών όλης της χώρας.

Πηγή: mantoudi.blogspot.com

Το άρθρο 98 Ανεμογεννήτριες σε Ταναΐδα-Πυξαριά. Το Δασαρχείο Λίμνης καλείται να γνωμοδοτήσει. εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.