Είναι ιδιαίτερα οδυνηρό για το περιβάλλον, με ευθύνη αρμόδιων φορέων περιφερειακών διευθύνσεων υδάτων, αδειοδοτήσεις σε όλο και μεγαλύτερα βάθη. Όταν δεν έχουν γίνει έρευνες ανθεκτικότητας και τρωτότητας των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων. Με απλά λόγια, όταν δεν έχουν ακόμα κατασκευασθεί στην Ελλάδα μοντέλα διαχείρισης και λειτουργίας των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων σε συνδυασμό με τον ετήσιο κύκλο του νερού ποσοτικά και ποιοτικά ανά λεκάνη απορροής και υδρογεωλογική λεκάνη.
Ένα σοβαρό έλλειμμα των διευθύνσεων υδάτων, ειδικά της Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη, είναι οι αδειοδοτήσεις που δίνονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ώστε να παρακάμπτεται η συνηθισμένη διαδικασία αδειοδότησης μέσω διαύγειας. Επίσης ένα μεγάλο περιβαλλοντικό ζήτημα είναι αυτές που όχι μόνο στερούνται άδεια χρήσης νερού εδώ και χρόνια και είναι ίσως χιλιάδες, αλλά από ότι προκύπτει δεν έχουν λάβει ακόμα πρωτόκολλο καταχώρησης στην αρμόδια υπηρεσία.
Το ερώτημα συνεπώς που αναδεικνύεται είναι ότι ενώ δίνονται αφειδώς άδειες εκεί που ζητούν οι νέοι ενδιαφερόμενοι καλλιεργητές δεν αδειοδοτούνται και δεν τακτοποιούνται οι υφιστάμενες υδροληψίες. Το αποτέλεσμα είναι, να μειώνεται δραματικά η παροχή στις υφιστάμενες υδροληψίες.
Στη συνέχεια συνεχίζουν νέες γεωτρήσεις για να “πιάσουν” τα νέα μεγαλύτερα βάθη και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, που συνεχίζεται σήμερα με μεγαλύτερη ένταση και συχνότερα. Έτσι καταλήγουμε να έχουμε χειρότερο ποιοτικά νερό και πολύ λιγότερο.
Άρα προσεγγίζουμε με μαθηματική ακρίβεια, ένα μοντέλο άρδευσης που οδηγηθεί απόλυτα στην άνιση κατανομή του πλούτου, στην γήρανση και απαξίωση των εδαφών, και κυρίως στην ουσιαστική εγκατάλειψη των καλλιεργειών.
Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλος
Γεωλόγος – Γεωτεχνικός Περιβάλλοντος M.Sc.
