Δυστυχώς, τα τρωκτικά θεωρούνται υγειονομικής σημασίας εχθροί των αστικών κέντρων και όχι μόνο, και για αυτό η αντιμετώπισή τους είναι αναγκαία. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν θανατηφόρες συνέπειες και σε οργανισμούς μη στόχους!

Τα τρωκτικοκτόνα, κοινώς τα ποντικοφάρμακα, είναι παρασιτοκτόνες χημικές ουσίες που προορίζονται για εξόντωση των τρωκτικών. Είναι άμεσα τοξικά στα θηλαστικά και τους ανθρώπους. Η βρώση δηλητηριασμένων ποντικών μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση. Η τεχνολογία τους βασίζεται σε ένα μείγμα τροφοελκυστικών (βοηθητικών) και δραστικής ουσίας (δηλητήριο). Τα ποντικοφάρμακα υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία σχημάτων και μεγεθών και περιέχουν ελκυστικές για τα τρωκτικά ουσίες π.χ. σπόρους δημητριακών, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη κλπ. ώστε να προκαλέσουν τα ποντίκια να τα καταναλώσουν. Επίσης περιέχουν μία δραστική ουσία η οποία αποτελεί τον τοξικό παράγοντα, δηλαδή το δηλητήριο, η οποία θανατώνει το  ποντίκι ή τον αρουραίο – στόχο λίγες μέρες μετά την λήψη.

Η αντιμετώπιση των ποντικών και αρουραίων γίνεται με διάφορους τρόπους όπως η χρήση τρωκτικοκτόνων σε μορφή Κέρινων κύβων, σε μορφή Pellets, σε μορφή Pasta κ.λ.π. καθώς και με την χρήση κολλητικών παγίδων που είναι η ασφαλέστερη για τον χρήστη και τους οργανισμούς μη στόχους και η πιο οικολογική.

Ποντικοφάρμακα και Δολωματικοί σταθμοί
Τα ποντικοφάρμακα θα πρέπει αυστηρά να τοποθετούνται μέσα σε δολωματικούς σταθμούς ασφαλείας. Πάνω στους δολωματικούς σταθμούς θα πρέπει να επικολλάται ετικέτα με όλα όσα ο νόμος ορίζει. Η φράση «Προσοχή ποντικοφάρμακο» και «παρακαλώ μην αγγίζετε» θα πρέπει να αναγράφεται σε ευκρινές σημείο. Οι δολωματικοί σταθμοί με κλειδί ασφαλείας προσδίδουν ασφάλεια στα ποντικοφάρμακα και προστατεύουν τα ζώα μη στόχους (γάτες και σκύλους). Επίσης, προστατεύουν τα μικρά παιδιά από την επαφή με το δηλητήριο. Έπειτα, μέσα στον δολωματικό σταθμό, το ποντικοφάρμακο προστατεύεται από την σκόνη, την υγρασία, το φώς του ήλιου και το νερό της βροχής. Με αποτέλεσμα να διατηρείται ελκυστικό για τα ποντίκια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Πολύ σημαντικό είναι, πως ο δολωματικός σταθμός μας επιτρέπει να εκτιμούμε την κατανάλωση στο ποντικοφάρμακο. Επίσης, είναι απόλυτα ξεκάθαρο σε ποιο σημείο έχουν τοποθετηθεί οι δολώσεις του σκευάσματος.

Δηλητηρίαση ζώων μη στόχων

Σε περίπτωση που ένα ζώο μη στόχος καταναλώσει ποντικοφάρμακο ή έναν δηλητηριασμένο ποντικό, η δράση των τοξικών ουσιών είναι αργή και τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αιμορραγίες αυτόματες (πχ στη θωρακική ή κοιλιακή κοιλότητα, αιματώματα κλπ) ή αδυναμία του οργανισμού να σταματήσει την αιμορραγία ακόμη και σε επιπόλαια τραύματα. Αυτό μπορεί να εμφανιστεί εβδομάδες (συνήθως 2-3) μετά τη λήψη του ποντικοφάρμακου κι ενδιάμεσα να μην έχουμε καν αντιληφθεί πως το ζώο μας είχε φάει κάτι τέτοιο.

Νομοθεσία για τα ποντικοφάρμακα

Η νομοθεσία για τα ποντικοφάρμακα στις ανεπτυγμένες χώρες έχει γίνει τα τελευταία χρόνια πολύ αυστηρή. Η χρήση ορισμένων εξ αυτών σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Η.Π.Α. έχουν απαγορευτεί σε εσωτερικούς χώρους. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύεται η χρήση των ποντικοφαρμάκων χύδην, παρά μόνο μέσα σε δολωματικούς σταθμούς ασφαλείας. Στην Ελλάδα για να μπορέσει ένα ποντικοφάρμακο να βγει στην αγορά θα πρέπει να λάβει έγκριση από την αρμόδια διεύθυνση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Θα πρέπει να βρίσκεται σε σφραγισμένη συσκευασία. Θα πρέπει να φέρει ετικέτα που να αναφέρει όσα όλα ο νόμος ορίζει, όπως την δραστική ουσία, τις συνιστώμενες δόσεις, τις προφυλάξεις, το αντίδοτο κλπ.

Ένας άλλος τρόπος δηλητηρίασης αποτελεί η έκθεση των ζώων σε οργανοφωσφορικά οι οποίες είναι τοξικές ουσίες που έχουν άμεσα συμπτώματα και περιέχονται συνήθως σε φυτοφάρμακα. Τα οργανοφωσφορικά είναι οι πιο συνηθισμένες ουσίες που περιέχονται στις φόλες. Τα συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται η δηλητηρίαση από οργανωφωσφορικά είναι συνήθως  έμετος, σιελόρροια, τρέμουλο και εμφάνιση σπασμών με τελική κατάληξη τον θάνατο του ζώου.

Συμπερασματικά, η χρήση ποντικοφαρμάκων αλλά και φυτοφαρμάκων ή λιπασμάτων θα πρέπει να γίνεται ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών και με πολύ μεγάλη προσοχή ως προς τους υπόλοιπους οργανισμούς που θα μπορούσαμε άθελά μας να δηλητηριάσουμε και να θανατώσουμε. Αποφεύγουμε την άσκοπη χρήση τους και προτιμούμε πιο ασφαλείς και οικολογικού τρόπους αντιμετώπισης οποιουδήποτε εχθρού.

Γράφει η συντακτική ομάδα του ppellados.gr

Το άρθρο Κρούσματα δηλητηρίασης κατοικίδιων ζώων έπειτα από τη χρήση τρωκτικοκτόνων εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Η συγκεκριμένη έκταση φέρεται να επικοινωνείται από μεσιτικά γραφεία σε δυνητικούς αγοραστές ως ιδιωτική περιουσία προς πώληση έναντι ποσού της τάξης των 100 εκατ. ευρώ, αναφέρουν πηγές της αγοράς,  στο ρεπορτάζ Ηλία Μπέλλου. Ποσό που ξεκάθαρα υπονοεί πως ενυπάρχουν υπεραξίες στην ανάπτυξή του ως επενδυτικό ακίνητο.

Ωστόσο η περιοχή αποτελεί ξεκάθαρα δάσος (περιλαμβάνεται τόσο στους δασικούς χάρτες όσο και σε αποφάσεις της δικαιοσύνης, ενώ το αναγνωρίζει και ο πωλητής) και μάλιστα δημόσιο, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, μεγάλο μέρος του οποίου, μάλιστα, προ εξαετίας παραδόθηκε στις φλόγες και επομένως είναι αναδασωτέο.

Η έκταση εμφανίζεται να βρίσκεται στο χαρτοφυλάκιο οικοδομικού συνεταιρισμού από το 1970 («Οικοδομικός Συνεταιρισμός Μονίμων Αξιωματικών Πολεμικού Ναυτικού-ΟΣΜΑΝ, Συν. Π.Ε.»), οπότε και του παραχωρήθηκε για την ανάπτυξη παραθεριστικών κατοικιών. Αλλά βεβαίως αυτό δεν κατέστη ποτέ δυνατό, ακριβώς λόγω του δασικού χαρακτήρα της έκτασης και της αντισυνταγματικότητας μιας τέτοιας εξέλιξης, όπως επιβεβαιώθηκε και με το Σύνταγμα του 1975. Ετσι, λοιπόν, παρέμεινε ως δάσος και από το 1979 και μετά το σχετικό πρόγραμμα του Συνεταιρισμού «πάγωσε».

Είναι επομένως σαφές πως η έκταση είναι αδύνατον να πολεοδομηθεί νομίμως και επειδή είναι σε μεγάλο μέρος της καμένη αυτό δεν γίνεται, αναφέρουν νομικές πηγές, ούτε και μέσω ενδεχόμενης ένταξής της στις προβλέψεις του πλαισίου των στρατηγικών επενδύσεων. Ενα πλαίσιο του οποίου η κατάχρηση έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί σωρεία αντιδράσεων τα τελευταία χρόνια μιας και χρησιμοποιείται ως «παράθυρο» από κάθε λογής συμφέροντα που εμφανίζουν πλάνα οικοδόμησης και πώλησης ιδιωτικών βιλών ως σχέδια ανάπτυξης ολοκληρωμένων τουριστικών συγκροτημάτων εθνικής σημασίας.

Στην πραγματικότητα, η έκταση δεν μπορεί καν να πουληθεί αφού για να μεταβιβαστεί μια έκταση με αυτά τα χαρακτηριστικά χρειάζεται «πιστοποιητικό ακαΐας», που για ευνόητους λόγους δεν είναι δυνατόν να εκδοθεί μετά τις πυρκαγιές του 2016.

Οι εξελίξεις αυτές έχουν εγείρει ανησυχίες στην ευρύτερη περιοχή της Αργολίδας, αλλά και στα απέναντι νησιά, όπως οι Σπέτσες, ότι «κάποια συμφέροντα επιχειρούν, παρά το ότι η περιοχή είναι αδιαμφισβήτητα δάσος και σε μεγάλο μέρος της αναδασωτέα, να πουλήσουν την έκταση, υποσχόμενα ενδεχομένως πολεοδομική της ωρίμανση διά επενδυτικού σχεδίου που θα ενταχθεί στις στρατηγικές επενδύσεις», αναφέρουν καλά ενημερωμένες πηγές από το Κρανίδι.

Στόχος «στρατηγικών επενδύσεων» 

Η ευρύτερη περιοχή της Αργολίδας έχει περιέλθει οψίμως στο επίκεντρο αγοραστικού ενδιαφέροντος, αλλά, καθώς οι προσφερόμενες εντός σχεδίου εκτάσεις και οικόπεδα είναι εξαιρετικά περιορισμένες, εκδηλώνονται τέτοια φαινόμενα. Η δυσκολία ανάπτυξης οιουδήποτε έργου στις δασικές εκτάσεις είναι εμφανής, άλλωστε, και στις προσπάθειες του ΤΑΙΠΕΔ να αξιοποιήσει περιοχή έκτασης 624 στρεμμάτων στη θέση Βερβέροντα.

Ο σχετικός διαγωνισμός έχει «παγώσει» δύο φορές κατά τα τελευταία 10 χρόνια, καθώς ελάχιστα στρέμματα από αυτά μπορούν να χτιστούν. Αλλη περίπτωση στην περιοχή που έχει προκαλέσει σειρά ερωτημάτων είναι αυτή του Κτήματος Αλεξίου, 300 περίπου στρεμμάτων, τα οποία πέρασαν στον έλεγχο αλλοδαπού επιχειρηματία στις αρχές του 2022 έναντι ποσού της τάξης των 50 εκατομμυρίων. Ωστόσο, αν και με βάση τον νόμο στη συγκεκριμένη έκταση, δασική στη συντριπτική πλειονότητά της, δεν μπορεί να χτίσει παρά 200 έως -υπό προϋποθέσεις- 300 τετραγωνικά, ο εν λόγω επιχειρηματίας, σύμφωνα με πληροφορίες, αξιολογεί σχέδια για την ανάπτυξη πολυτελών παραθεριστικών κατοικιών που θα φέρουν αναγνωρίσιμο διεθνές εμπορικό σήμα.

Το ιστορικό του δάσους στην Κορακιά

Το δάσος που βγαίνει τώρα προς πώληση παραμένει με αυτόν τον χαρακτηρισμό εδώ και 70 χρόνια, και είναι αδύνατον να χτιστεί. Ο πρώτος που το γνωρίζει αυτό είναι ο συνεταιρισμός στον οποίο είχε παραχωρηθεί επί δικτατορίας και ο οποίος τώρα εμφανίζεται ως πωλητής.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην επίσημη ιστοσελίδα του «Οικοδομικού Συνεταιρισμού Μονίμων Αξιωματικών Πολεμικού Ναυτικού (ΟΣΜΑΝ): «Το πρώτο πρόγραμμα ήταν αυτό της περιοχής Κορακιά Κρανιδίου, το οποίο προέκυψε από παραχώρηση του Δημοσίου προς τον ΟΣΜΑΝ το 1970. Η συνολικώς παραχωρηθείσα έκταση αφορούσε 4.346 στρέμματα δασικών και καλλιεργήσιμων επίπεδων εκτάσεων, μικρών εκτάσεων, που με το ισχύον τότε νομικό καθεστώς θα μπορούσαν να οικοδομηθούν σε ποσοστό 20% της όλης έκτασης, πριν από την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 (αρθ. 24), πλην όμως δεν δύναται πλέον να εξυπηρετήσει τον σκοπό του, σύμφωνα με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1975 και σύμφωνα με τον Ν. 998/1979 «Περί προστασίας των δασών». Επομένως, ο ίδιος ο συνεταιρισμός αναφέρει ξεκάθαρα πως στη συγκεκριμένη έκταση δεν μπορεί να χτιστεί κάτι. Προς επιβεβαίωση αυτού, το συγκεκριμένο πρόγραμμα, στο οποίο είχαν σταδιακά εγγραφεί 1.054 μέλη, έχει μπει σε «διαδικασία εκκαθάρισης μητρώου μελών καθόσον το πρόγραμμα δεν είναι πλέον ενεργό».

Μάλιστα, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνεταιρισμού (Δ.Σ. 25/2.2.2021) αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία ότι πλέον δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρόγραμμα καθόσον είναι ανενεργό από το 1979.

Αυτή είναι η έκταση που προωθείται τώρα σε επιλεγμένους δυνητικούς αγοραστές από κτηματομεσιτικά γραφεία ως ιδιωτικό δάσος προς πώληση. Ομως δεν πρόκειται ούτε για ιδιωτικό δάσος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, παραχωρήθηκε το 1970 και η σχετική νομοθεσία για τον χαρακτηρισμό ενός δάσους ως ιδιωτικό είναι σαφής και προβλέπει την αναγνώρισή του ως τέτοιο τουλάχιστον 30 χρόνια πριν από σχετική διάταξη του Αστικού Κώδικα του 1910. Θα έπρεπε, δηλαδή, να αποδείξει κάποιος ότι το δάσος είναι ιδιωτικό ήδη τουλάχιστον από το 1880…

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Μπίζνες με καμένα δάση στο Πόρτο Χέλι εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Ο ελαιοκομικός τομέας και ιδιαίτερα εκείνος του ελαιολάδου, είναι ένας κορυφαίος με οικονομικούς όρους παράγοντας καθώς έχει την ικανότητα να δημιουργεί θέσεις απασχόλησης (περισσότερες από 1.000.000 ετησίως), που αποτελούν οικονομικό μέσο διαβίωσης σε μεγάλες περιοχές  της λεκάνης της Μεσογείου και ένας από τους τομείς που είναι υπεύθυνος για τη παρεμπόδιση της εγκατάλειψης της υπαίθρου. Από την άλλη πλευρά, η ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί το κυρίαρχο τοπίο σ’ αυτές τις περιοχές. Επιπλέον, ο τομέας του ελαιόλαδου αποτελεί σημαντική πηγή για τροφές που θεωρούνται υγιεινές και εκτιμάται σε όλο τον κόσμο ως αναπόσπαστο στοιχείο του Μεσογειακού τρόπου διατροφής, που από το 2013 είναι άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO και καθίσταται το σήμα κατατεθέν ορισμένων περιοχών της λεκάνης της Μεσογείου.

Η κοινοπραξία SUSTAINOLIVE αποτελεί μέρος του προγράμματος PRIMA που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποτελείται από 22 φορείς από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Τυνησία και το Μαρόκο και περιλαμβάνει 8 πανεπιστήμια, 4 ερευνητικά κέντρα, 9 ενώσεις ελαιοκαλλιεργητών και μια εταιρεία για τη διάδοση και την προώθηση του έργου στον ελαιοκομικό τομέα. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ένας υψηλός βαθμός συμπληρωματικής πολλαπλής συμμετοχής και διεπιστημονικότητα με την συμμετοχή, μεταξύ άλλων, ελαιοκαλλιεργητών, γεωπόνων, οικολόγων, οικοφυσιολόγων, εντομολόγων, βοτανολόγων, μηχανικών, τοπογράφων, περιβαλλοντολόγων, βιοχημικών, κοινωνιολόγων και ιστορικών στην κοινοπραξία.

Μέσα από το πρόγραμμα SUSTAINOLIVE αναδεικνύονται τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκύπτουν από την καλλιέργεια της ελιάς αλλά και οι αειφόρες τεχνολογικές λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σε έναν ελαιώνα.

Περιβαλλοντικά προβλήματα

Αειφόρες τεχνολογικές λύσεις

Μεταξύ των στοιχείων που θα αποτελέσουν μέρος των αειφόρων τεχνολογικών λύσεων,  προσαρμοσμένες στη μεγάλη ποικιλομορφία των συνθηκών των ελαιώνων της λεκάνης της Μεσογείου, περιλαμβάνονται:

Εδαφοκάλυψη με αυτοφυή βλάστηση ή με σπορά παρέχοντας μια σειρά από συνεργιστικές δράσεις με άλλες λειτουργίες του οικοσυστήματος, βελτιώνοντας τη διήθηση και τη διαθεσιμότητα του νερού και των θρεπτικών στοιχείων στο έδαφος, βελτιώνοντας τη γονιμότητα και (μεταξύ άλλων) τον έμμεσο έλεγχο των φυτοπαθογόνων αποτελώντας ταυτόχρονα τροφή για τα ζώα.

Ενσωμάτωση της κτηνοτροφίας παρέχοντας αποτελεσματικό έλεγχο των ανεπιθύμητων φυτών (ζιζανίων) με χαμηλό κίνδυνο διάβρωσης, επιτρέποντας τη λίπανση χωρίς εξωτερικές εισροές και συμβάλλοντας σημαντικά στη διατήρηση της βιοποικιλότητας καθώς και του τοπίου. Επιπλέον, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα οικονομικά εναλλακτική λύση για ελαιώνες όπου εφαρμόζεται μονοκαλλιέργεια.

Κλάδεμα των δένδρων και αξιοποίηση των υποπροϊόντων κλαδέματος, καθώς ο θρυμματισμός και η ενσωμάτωση στο έδαφος των κλαδεμάτων της ελιάς προωθεί τη διατήρηση των θρεπτικών στοιχείων και παρέχει οικοτόπους για το εδαφικό μικροβιακό φορτίο, με αποτέλεσμα την αύξηση της βιοποικιλότητας. Επιπλέον, αυξάνει την οργανική ουσία του εδάφους και άλλους δείκτες γονιμότητας αυτού και συμβάλλει στη δέσμευση του άνθρακα στο έδαφος.

Οργανική λίπανση, αφού τα θετικά οφέλη της (χλωρή λίπανση, κοπριά και άλλα παραπροϊόντα των ελαιοτριβείων) αναγνωρίζονται ευρέως στη βελτίωση ορισμένων παραμέτρων του οικοσυστήματος, όπως η διατήρηση των θρεπτικών στοιχείων και η μείωση της απώλειάς τους, η μείωση της περιβαλλοντικής ρύπανσης, η προστασία της βιοποικιλότητας και η ολοκλήρωση του κύκλου των θρεπτικών στοιχείων.

Ποικιλομορφία τοπίου. Πρακτικές που στοχεύουν στην ανάκτηση των παραδοσιακών χαρακτηριστικών του τοπίου, όπως φυτοφράκτες, περιοχές ή λωρίδες με άγρια βλάστηση, που αυξάνουν τη φυσική αξία των ελαιώνων και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη μείωση της διάβρωσης του εδάφους. Πολλά από αυτά τα μέτρα επιδοτούνται από την Κοινή ευρωπαϊκή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ, πυλώνας II).

Αειφόρος χρήση του νερού. Ο σχεδιασμός των συστημάτων ελλειμματικής άρδευσης είναι μια σταθερή στρατηγική που θα βοηθούσε στην εξοικονόμηση νερού σε περιοχές με υπεράρδευση. Επί του παρόντος, η άρδευση πολλών ελαιώνων γίνεται συνήθως χωρίς τη χρήση γεωπονικών γνώσεων, όσον αφορά τις ποσότητες και το χρόνο άρδευσης, ενώ πολλοί παραγωγοί χρησιμοποιούν περισσότερο νερό από ό, τι είναι πραγματικά απαραίτητο ή επιθυμητό. Το πρόγραμμα SUSTAINOLIVE θα προωθήσει την ορθολογική χρήση του νερού  στην άρδευση των ελαιώνων.

Πηγή: www.sustainolive.eu

Γράφει η συντακτική ομάδα του www.ppellados.gr

Το άρθρο SUSTAINOLIVE: Η σημασία της αειφόρου ελαιοκομίας στη λεκάνη της Μεσογείου εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Καταγγελθείσες το 2018, οι διαρροές πετρελαίου από τα πηγάδια απόχυσης της δημόσιας εταιρείας, Albpetrol, συνεχίζονται ακόμη και μετά την ανακήρυξή του ποταμού σε εθνικό πάρκο. Τον Μάρτιο του 2023, ρεπόρτερ κινηματογράφησε και φωτογράφισε το πετρέλαιο που χύθηκε στην περιοχή Gorish στις όχθες των παραποτάμων ρεμάτων του Αώου. Τη ρύπανση διαπίστωσε και στα τέλη Μαρτίου η Περιφερειακή Διοίκηση Προστατευόμενων Περιοχών που την έχει αναλάβει ως εθνικό πάρκο.

Στην Albpetrol επιβλήθηκε πρόστιμο 500.000 λεκ τον Οκτώβριο του 2022 και έλαβε εντολή να σταματήσει τις απορρίψεις λυμάτων.

Όμως οι διευθυντές της δημόσιας εταιρείας αρνήθηκαν την ευθύνη. 

Τον Απρίλιο του 2017, στο πλαίσιο των προσπαθειών για τη διασφάλιση της προστασίας του ποταμού, περίπου 30 επιστήμονες από τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες μελέτησαν τη βιοποικιλότητα της κοιλάδας του Αώου στην Αλβανία για μια εβδομάδα, καταγράφοντας 300 διαφορετικά είδη ζωής, συμπεριλαμβανομένων 41 ειδών που έχουν βρεθεί για πρώτη φορά, καθώς και ένα νέο είδος ψαριού και ένα υδρόβιο έντομο που ήταν προηγουμένως άγνωστο στην επιστημονική κοινότητα.

Ακριβώς λόγω αυτού του πλούτου και μετά από μια μακρά διεθνή εκστρατεία, με την απόφαση του Μαρτίου 2023, το Εθνικό Συμβούλιο της Επικράτειας ανακήρυξε τον Αώο (Vjosa, στα αλβανικά) «Εθνικό Πάρκο». Όμως η προστασία στα χαρτιά δεν είναι αρκετή και οι επακόλουθες πετρελαιοκηλίδες στην κοίτη του ποταμού βλάπτουν ολόκληρο τον βιότοπο.

Πηγή: www.himara.gr

Το άρθρο Η ρύπανση του τελευταίου άγριου ποταμού της Ευρώπης έπειτα από διαρροή πετρελαίου στη Χειμάρρα. εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Το άρθρο Δέματα απορριμάτων εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Το άρθρο Καλαμιώνες εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Η λύση που ενδείκνυται, κυρίως, για την αναστροφή του διαβρωτικού μηχανισμού είναι η ήπια παρέμβαση με τον εμπλουτισμό των παραλιών με ίζημα(άμμο) από τον βυθό της θάλασσας. Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι η μέθοδος αυτή επιφέρει αξιόλογα αποτελέσματα, καθώς είναι περιβαλλοντικά φιλική και έχει καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Όσον αφορά το τεχνοοικονομικό σκέλος, η μέθοδος αυτή είναι υλοποιήσιμη και το κόστος δεν είναι μεγαλύτερο από αυτό που απαιτείται για σκληρές λύσεις, όπως κυματοθραύστες ή προβόλους.

Υπάρχει, ωστόσο, ανάγκη για μία ενιαία δράση για την καταπολέμηση της διάβρωσης και όχι μεμονωμένες δράσεις. Ήδη το ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. έχει ξεκινήσει έρευνες, μέσω της παρατήρησης των κυματισμών από δύο κυματομετρητές που έχουν τοποθετηθεί στον κόλπο των Χανίων, ώστε να γίνει μία μελέτη για την αντιμετώπιση της διάβρωσης και την προστασία των βόριων ακτών του νομού. Τα πρώτα στοιχεία των ερευνών αυτών αναμένονται το φθινόπωρο του 2014.

Το άρθρο Διάβρωση βορίων ακτών νομού Χανίων εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Τα λύματα από το Λεκανοπέδιο εισέρχονται στις εγκαταστάσεις του Ακροκεράμου, στο Κερατσίνι, όπου προεπεξεργάζονται και υπόκεινται σε απομάκρυνση βαρέων στερεών, εσχάρωση, εξάμμωση και απόσμηση. Προεπεξεργασία υπόκεινται και τα λύματα της Σαλαμίνας στην Κυνόσουρα Σαλαμίνας. Στην συνέχεια, τα προεπεξεργασμένα, πλέον, λύματα μεταφέρονται με υποθαλάσσιους αγωγούς στη νήσο Ψυττάλεια. Εκεί τα λυμάτων οδηγούνται σε ορθογώνιες δεξαμενές πρωτοβάθμιας καθίζησης στις οποίες συλλέγεται η πρωτοβάθμια ιλύς. Στην συνέχεια το υπερκείμενο υγρό υφίσταται προχωρημένη δευτεροβάθμια βιολογική επεξεργασία με το σύστημα της ενεργού ιλύος για την απομάκρυνση του οργανικού φορτίου και την ελάττωση του φορτίου αζώτου. Αυτή η επεξεργασία συντελείται στη βιολογική βαθμίδα, που αποτελείται από τους βιοαντιδραστήρες και τις δεξαμενές τελικής καθίζησης, στις οποίες καθιζάνει η βιολογική ιλύς.

Το μεγαλύτερο μέρος της τελικής εκροής της μονάδας διατίθεται μέσω υποθαλάσσιου συστήματος αγωγών βαθιάς διάχυσης στο Σαρωνικό κόλπο. Μόνο ενα μικρό μέρος της τελικής εκροής επαναχρησιμοποιείται αφού γίνει διύλιση (με αμμόφιλτρα) και απολύμανση (με διατάξεις υπεριώδους ακτινοβολίας) για  την άρδευση των 60 στρεμμάτων πρασίνου που βρίσκονται πάνω στο νησί. Την στιγμή που τα υδάτινα αποθέματα της Αττικής συνεχώς μειώνονται και η λειψυδρία απειλεί την πρωτεύουσα, δεν νοείται να χάνονται ανεκμετάλλευτες τεράστιες νερού από τα υγρά απόβλητα. Έτσι, απαιτείται αξιοποίηση μεγαλύτερου μέρους της εκροής της εγκατάστασης με σκοπό την χρήση του για άρδευση αστικού και περιαστικού πρασίνου, πυρόσβεση, καθώς και καθαρισμό-πλύσιμο οδοστρωμάτων και κοινόχρηστων χώρων γειτονικών δήμων το όποιο είναι εφικτό και ιδιαίτερα διαδεδομένο στο εξωτερικό. Πριν από ένα χρόνο υπεγράφει προγραμματική σύμβαση μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής και της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. για την «Επεξεργασία και Επαναχρησιμοποίηση Εκροών Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας» και αναμένουμε το επόμενο διάστημα να δούμε και έργα. Ακόμα, δεδομένης της υψομετρικής διαφοράς μεταξύ του σημείου εκροής των δεξαμενών τελικής καθίζησης και του σημείου από όπου εκβάλει το επεξεργασμένο λύμα στη θάλασσα, η κατασκευή υδροηλεκτρικού έργου θα μπορέσει να προσφέρει σημαντικές ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας.

Όσο για την επεξεργασία της ιλύος, αυτή περιλαμβάνει: πάχυνση της ιλύος (για την πρωτοβάθμια ιλύ σε δεξαμενές βαρύτητας και για την περίσσεια βιολογική ιλύος σε τράπεζες μηχανικής πάχυνσης), ακολούθως, για το σύνολο της ιλύος, αναερόβια χώνευση, αφυδάτωση και τελικά θερμική ξήρανση. Το παραγόμενο προϊόν της μονάδας ξήρανσης (120 – 150 τόνοι/ημέρα με ξηρότητα περίπου 92%) αποτελεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας και αξιοποιείται ως καύσιμο σε εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου ή θερμοηλεκτρικά εργοστάσια. Ωστόσο, η ζήτηση του από την Ελλάδα, ιδιαίτερα την περίοδο της κρίσης που διανύουμε,  δεν είναι μεγάλη με αποτέλεσμα να χρειάζεται η μεταφορά μεγάλου μέρους του προϊόντος σε διάφορες χώρες, όπως η Κύπρος, Γερμανία ή ακόμα και η Πορτογαλία(!), το οποίο είναι επιζήμιο. Είναι απαραίτητη, λοιπόν, η κατασκευή ενός θερμοηλεκτρικού εργοστασίου που θα χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη την αποξηραμένη ιλύ για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος ως τρόπο προώθησης των Α.Π.Ε, αντιμετώπισης ενός μείζονος περιβαλλοντικού θέματος και μείωσης του κόστους μεταφοράς της λάσπης παράλληλα με κέρδος από την παραγωγή ενέργειας.

Κατά τη διεργασία της αναερόβιας χώνευσης της μεικτής ιλύος παράγεται βιοαέριο, το οποίο χρησιμοποιείται ως καύσιμο σε δύο μονάδες συμπαραγωγής ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας (ΣΗΘΕ) συνολικής δυναμικότητας 11,4 MWe. Ακόμα, στις εγκαταστάσεις του ΚΕΛΨ περιλαμβάνεται μονάδα ΣΗΘΕ με καύση φυσικού αερίου δυναμικότητας 12,9 MWe. Με τις μονάδες ΣΗΘΕ καλύπτεται μεγάλο μέρος των θερμικών και  ηλεκτρικών αναγκών των εγκαταστάσεων του ΚΕΛΨ, ενώ η πλεονάζουσα ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας πωλείται στον ΔΕΣΜΗΕ (Διαχειριστής Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας).

Το άρθρο Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας (ΚΕΛΨ) εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

Η εκτέλεση του έργου για την μονάδα επεξεργασίας ιλύος της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων Δήμου Καλαμάτας βρίσκεται στο στάδιο δημοπράτησης. Η προμελέτη του έργου προβλέπει την ηλιακή ξήρανση της ιλύος δυναμικότητας 100.000 ισοδύναμων κατοίκων σε βάθος πενταετίας. Η λάσπη θα εκτίθεται στον ήλιο μέσα σε κατασκευή τύπου θερμοκηπίου σε μία έκταση περίπου 7 στρεμμάτων σε χώρο της Δ.Ε.Υ.Α. Καλαμάτας. Ύστερα από  50 με 70 μέρες θα απομακρύνεται από αυτόματο σύστημα και θα αποθηκεύεται σε containers. Το τελικό προϊόν θα είναι ικανό να διατεθεί για τις ανάγκες πρασίνου, την αποκατάσταση ΧΑΔΑ και για τις ανάγκες του Ινστιτούτου Ελαίας Καλαμάτας.

Το άρθρο Διαχείριση ιλύος στον βιολογικό Καλαμάτας εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.

1. Οι πολίτες εναποθέτουν τα σύμμεικτα οικιακά τους απορρίμματα στα καινούργια υπόγεια φρέατα προσωρινής αποθήκευσης απορριμμάτων του Δήμου. Τα ανακυκλώσιμα υλικά τοποθετούνται στους μπλε κάδους.

Ωστόσο, φαινόμενα πλήρωσης των κάδων και εναπόθεσης απορριμμάτων εκτός αυτών αποτελεί συχνό θέαμα στους δρόμους της πόλης.

2. Τα απορριμματοφόρα του Δήμου συλλέγουν από τους κάδους τα στερεά απόβλητα και τα μεταφέρουν σε χώρο του Δήμου δίπλα στο Νέδοντα για την μεταφόρτωσή τους σε οχήματα της αναδόχου εταιρίας.

3. Η μεταφορά των απορριμμάτων γίνεται είτε σε δέματα είτε απλά φορτωμένα στις καρότσες των φορτηγών.

4. Διάθεση σε άγνωστο «νόμιμο» χώρο εκτός Μεσσηνίας ύστερα από τον τερματισμό διάθεσης στο Χώρο Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων στη θέση Μαραθόλακκα Ταϋγέτου. Η ανάδοχος εταιρία δεν αποσαφηνίζει το μέρος που διατίθενται τα απορρίμματα με αποτέλεσμα να εγείρονται υποψίες για ενδεχόμενη υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Οι υποψίες αυτές εγείρονται ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες καταγγελίες για παράνομο θάψιμο απορριμμάτων  από τον συγκεκριμένο εργολάβο σε δασική περιοχή, και με δεδομένο τις πολλές δικογραφίες εναντίον του για ρύπανση περιβάλλοντος.

Το άρθρο Διαχείριση απορριμμάτων Δήμου Καλαμάτας εμφανίστηκε πρώτα στο Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Ελλάδος.